در دورهای که ایران پس از سقوط صفویان در هرجومرج و ضعفهای داخلی دستوپا میزد، آغا محمدخان قاجار توانست با بهرهگیری از موقعیتهای سیاسی و نظامی، پایههای حکومتی تازهای را بنیان نهد. او در زمانی که قدرت مرکزی تضعیف شده بود و ایلات و عشایر هر یک به دنبال سهمی از قدرت بودند، با هوشمندی و قاطعیت به تدریج کنترل مناطق مختلف را در دست گرفت. این فرآیند به دلیل توان نظامی او،. همچنین به واسطه شناخت عمیقش از ساختارهای قبیلهای و سیاسی ایران آن زمان ممکن شد.
یکی از عوامل کلیدی موفقیت آغا محمدخان، استفاده از حمایت قبیله قاجار بود که به عنوان نیرویی منسجم و وفادار، پشتوانهای برای او فراهم کردند. در عین حال، او توانست از اختلافات میان رقبای داخلی بهره ببرد و با ایجاد اتحادهای موقتی و گاه تحمیل قدرت، رقبای خود را کنار بزند. تسلط بر تهران و سپس گسترش نفوذ به سایر مناطق مرکزی ایران، گامهای مهمی در تثبیت حکومت قاجار بودند. آغا محمدخان همچنین با سرکوب شورشها و بیثباتیهای محلی، نشان داد که قصد دارد حکومتی متمرکز و با اقتدار برقرار کند.
شکلگیری حکومت قاجار به دست آغا محمدخان، نمایانگر تحولی در ساختار قدرت ایران بود که از نظامهای شاهنشاهی پیشین تأثیر پذیرفته اما با ویژگیهای خاص خود، به ویژه تأکید بر قدرت قبیلهای و نظامی، متفاوت بود. او با تأسیس پایتخت در تهران و تمرکز قدرت در دست خود، توانست زمینه را برای حکومتی نسبتاً پایدار فراهم آورد که تا چند دهه بعد ادامه یافت. در واقع، آغا محمدخان با تلفیق سیاستهای سختگیرانه و مدیریت هوشمندانه توانست خلا قدرت پس از صفویان را پر کند و نام قاجار را به عنوان یک سلسله نوپا در تاریخ ایران ثبت نماید.
