آب دریاچه ایری چگونه در یک بشکه تا اقیانوس اطلس سفر کرد؟
بخشهای این نوشته

در اکتبر ۱۸۲۵، قایق سنکا چیف از بوفالو به راه افتاد. دویت کلینتن، والی نیویارک، همراه قایق بود و بشکهای از آب دریاچه ایری هم برای مراسم پایان سفر برداشته شد. آب دریاچه در همان نقطه نخست وارد ظرفی شد که میتوانست همراه قایق حرکت کند. هدف مراسم این بود که ظرف در پایان راه باز شود و آب را در جایی بریزند که به اقیانوس اطلس راه داشت.
کانال ایری میان دریاچه و رود هادسن راهی ایجاد کرد. ساخت این راه به کانالکشی در زمین و گذشتن از اختلاف سطح وابسته بود. قایق در آب یک بخش حرکت میکرد و در محلهایی که سطح تغییر داشت از قفل کانال میگذشت. راه رسیدن به نیویارک چند مرحله داشت. مسافر نمیتوانست خط مستقیمی را در آب دنبال کند. باید از مسیر کانال به هادسن میرسید و سپس با جریان راه تا بندر پیش میرفت.
سفر یک ظرف در کنار محمولههای دیگر
حرکت کاروان قایقها در ۲۶ اکتبر آغاز شد. راه از بوفالو تا نیویارک حدود هشت روز طول کشید. مردم در شماری از شهرهای مسیر برگزاری مراسم را دیدند. قایق سنکا چیف بخشی از مراسمی بود که میخواست پیوند تازه را قابل دیدن کند. کسانی که کنار کانال میایستادند شاید تمام راه را نمیپیمودند، ولی میتوانستند قایقی را ببینند که از نقطه دورتر آمده بود و به مرحله بعد میرفت.

در پایان، کلینتن آب ایری را در آب متصل به اقیانوس ریخت. این کار با نام «پیوند آبها» شناخته شد. نمونهای از بشکه قدیمی در مجموعه تاریخ نیویارک نگهداری میشود. شکل و نوشته روی آن یاد مراسم را حفظ کردهاند. برای کار روزانه، ارزش کانال پس از آن از رفتوآمد قایقهایی میآمد که کالا و مردم را در همان مسیر به سوی شهرهای مختلف میبردند.
بشکه برای رساندن آب تنها به فضای کوچکی روی قایق نیاز داشت. دلیل اهمیتش مسیری بود که همراه همان آب طی شد. به جای یک خط روی نقشه، مردم میتوانستند حرکت قایق را در طول کانال و ورود آن به مسیر رود ببینند. وقتی آب ظرف در پایان راه ریخته شد، فاصله میان دو نقطه با سفری واقعی طی شده بود و نشانهای کوچک از آن سفر به یادگار ماند.
منابع
عکس شاخص. تصویر تاریخی مراسم گشایش کانال ایری در نیویارک. Anthony Imbert، مالکیت عمومی.


