عکس بالای اورست چگونه از دقایق کوتاه تنزینگ و هیلاری باقی ماند؟
بخشهای این نوشته

صبح ۲۹ می ۱۹۵۳، تنزینگ نورگی و ادموند هیلاری از آخرین کمپ خود به سوی قله اورست رفتند. پیش از آن، اعضای دیگر هیات مسیر را آماده کرده و بار را به کمپهای بالاتر رسانده بودند. هیلاری و تنزینگ در آن صبح با اکسیجن کمکی حرکت میکردند. در بخشهای نزدیک قله، فاصله روی نقشه کوتاه به نظر میرسید و هر حرکت در ارتفاع زیاد وقت و توان میگرفت.
یکی از مانعهای واپسین، بخش سنگی شیبداری بود که بعدا با نام «پله هیلاری» شناخته شد. دو کوهنورد با طناب به هم وصل بودند و باید از آن گذر میکردند. پس از مانع، از یال به نقطهای رسیدند که بالاتر از آن ادامهای برای صعود نمانده بود. آنها نخستین کسانی شدند که رسیدنشان به قله اورست با مدارک و گزارش بازگشت ثبت شد.
کمرهای میان وسایل صعود
در قله، هیلاری از تنزینگ با کلنگ کوهنوردی و پرچمها عکس گرفت. از هیلاری در همان نقطه عکس مشابهی به جا نمانده است. آنها در سفر بازگشت تصویر را با خود آوردند. این تفاوت فقط نشان میدهد در آن لحظه کمره در دست چه کسی بود. گزارش صعود، کار دو نفر را دنبال میکند. هر یک برای بالا رفتن از قسمتهای دشوار به حرکت و حمایت دیگری وابسته بود. عکس قله صحنه چند دقیقهای از سفری را ثبت کرده که هفتهها آمادهسازی و چندین مرحله بالا رفتن داشت.

مدت ماندن در قله حدود پانزده دقیقه گزارش شده است. دو کوهنورد بعد از آن راه پایین را گرفتند. برای کسی که در کمپ پایین منتظر بود، صعود تا زمانی کامل تلقی میشد که گروه بتواند برگردد و خبر رسیدن را برساند. اعلام صعود چند روز بعد در بیرون از نپال منتشر شد و در بریتانیا با روز تاجگذاری الیزابت دوم همزمان شد.
عکس تنزینگ بعدها بارها چاپ شد. در آن، کوهنوردی را میتوان دید که برف اطرافش را گرفته و پرچمها را بلند کرده است. آنچه تصویر نشان نمیدهد، فاصله میان کمپها، آماده کردن مسیر و حرکت با طناب مشترک است. گزارشها این بخشهای پنهان را به لحظه ثبتشده پیوند میدهند. اگر کمره چند دقیقه پیش یا پس از آن به کار میافتاد، تصویر مرحله دیگری از صعود یا بازگشت را نشان میداد.
منابع
عکس شاخص. تنزینگ نورگی و ادموند هیلاری، دو کوهنورد صعود ثبتشده اورست در ۱۹۵۳. Jamling Tenzing Norgay، CC BY-SA 3.0.


