وقتی پرده در تئاترو کولون بالا رفت، بوینس آیرس چگونه آیدا را شنید؟
بخشهای این نوشته

در ۲۵ می ۱۹۰۸، مردم برای گشایش ساختمان تازه تئاترو کولون در بوینس آیرس وارد سالنی شدند که سالها کار روی آن انجام شده بود. در برنامه نخست، اپرای «آیدا»ی جوزپه وردی اجرا شد. برای برگزاری اپرا، ارکستر در محوطه پایینتر روبهروی صحنه جا میگرفت. آوازخوانان و نوازندگان از زاویههای گوناگون سالن شنیده میشدند. کسانی که در ردیف پایین مینشستند صحنه را از رو بهرو میدیدند و در جایگاههای طبقههای بالاتر، صدا باید به نقطههای دیگری میرسید.
نام تئاترو کولون پیش از ساخت این بنا در بوینس آیرس شناخته شده بود. ساختمان تازه برای گروههای بزرگتر، اجرای اپرا و شمار زیادی تماشاگر جا فراهم میکرد. کار طراحی و ساخت در چندین سال و با سهم چند معمار پیش رفت. بنا باید صحنه، محل ارکستر و سکوهای مردم را در رابطهای قرار میداد که هم اجرا ممکن باشد و هم دید و صدا به بخشهای زیادی از سالن برسد.
سالن هنگام رسیدن آواز
فضای اصلی از طبقهها و بالکنهایی تشکیل شده که گرد جایگاه پایین قرار دارند. شکل سطوح و مصالح بر شیوه بازگشت صدا در سالن اثر میگذارند. در یک اجرای اپرا، صدای آواز باید با صدای سازها به شنونده برسد. کسی که در انتهای سالن نشسته نمیتواند به خواننده نزدیکتر شود. طرح صوتی و ظاهر دیوار، سقف و پرده برای رساندن اجرا به محلهای دورتر اهمیت پیدا میکنند.

در ۱۹۰۸، نخستین شب راهی بود برای سنجش نتیجه سالها ساخت با کاری که بنا برای آن طراحی شده بود. سالن برای کار خود به نوازنده، آوازخوان، گروه صحنه و شنونده نیاز داشت. آنچه در عکس پیش از اجرا دیده میشود هندسه و تزیینات است. در هنگام بالا رفتن پرده، همان فضا باید بتواند صدا و حرکت را به بخشهای گوناگون جایگاه برساند.
تئاترو کولون بعدها اجرای برنامههای گوناگون را ادامه داد و بخشهایش در طول زمان نگهداری و مرمت شدند. در تاریخ گشایش، اجرای آیدا زمان مشخصی را ثبت میکند که مردم برای نخستین بار در آن ساختمان اپرا شنیدند. این تاریخ از زمان کشیدن نقشه یا پایان ساخت جداست. زمانی معنا دارد که گروه اجرا در صحنه آماده شد، نوازندگان در جای خود نشستند و شنوندگان در چندین طبقه یک برنامه را دنبال کردند.
منابع
عکس شاخص. ساختمان تئاترو کولون بوینس آیرس در عکس آرشیفی از حدود سال گشایش. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


