چگونه پل میان برجهای پتروناس بالا رفت و برای حرکت برجها جا گذاشت؟

بخشهای این نوشته
در دهه ۱۹۹۰، در کوالالامپور مالیزیا دو برج همشکل بالا میرفتند. فاصله میان برجها در طبقههای بالا باز بود و قرار بود پلی از آن بگذرد. کارگران میتوانستند بخشی از پل را در سطحی پایینتر آماده کنند، ولی اتصال نهایی در ارتفاع انجام میشد. هنگام جابهجایی سازه، دو سوی پل باید به نقطههای تعیینشده در دو ساختمان میرسیدند.
پل دارای دو تراز است که به طبقههای ۴۱ و ۴۲ ارتباط دارند. استفادهکنندگان میتوانند از راه آن میان دو برج حرکت کنند. خود برجها در برابر باد و بارهای دیگر حرکتهای بسیار کوچک دارند. این حرکتها همیشه در دو برج به اندازه و جهت یکسان رخ نمیدهند. برای اینکه پل در این فاصله بتواند بماند، اتصال باید حرکت نسبی سازهها را در نظر میگرفت.
تکیهگاه در برابر جابهجایی
در یک راهروی ثابت میان دو بخش ساختمان، دیوار و کف ممکن است به صورت مستقیم ادامه پیدا کنند. در ارتفاع میانی دو برج جدا، وضع متفاوت است. مهندسان برای پل پتروناس تکیهگاههایی در نظر گرفتند که جابهجایی محدود را ممکن میکردند. پایههای مایل بخشی از وزن را به سازه انتقال میدهند. در دو انتها نیز برای حرکت برج و پل نسبت به هم جا در نظر گرفته شده است. هدف این بود که چهارچوب پل بتواند جای خود را نگه دارد و فشار اضافی از حرکت یکی از برجها نگیرد.

نصب پل در ۱۹۹۵ صورت گرفت. پس از بالا بردن، مرحله وصل کردن و بررسی جای هر بخش باقی ماند. عکسی که از سطح زمین گرفته میشود، پل را مانند خطی کوتاه میان دو بدنه بلند نشان میدهد. کسی که وارد آن میشود در واقع از بخشی از مهندسی میگذرد که باید دو ساختمان و فضای باز میانشان را به صورت همزمان در نظر بگیرد.
برجها هر یک سازه خود را دارند. پل برای رسیدن از یکی به دیگری ساخته شد و همین وظیفه نیاز به اتصال در دو نقطه داشت. ویژگی آن از این نیاز آغاز شد. ساختمانها در ارتفاع میتوانند اندکی واکنش نشان بدهند و راه عبور باید با آن حرکت همخوان بماند. از پایین، فاصله میان برجها بسته به نظر میرسد. در جزئیات اتصال، همان فاصله برای جابهجایی محدود و نگهداری پل حساب شده است.
منابع
عکس شاخص. دو برج پتروناس و پل میان آنها در کوالالامپور. Ahmad Rithauddin from Ampang, malaysia، CC BY 2.0، اندازه تصویر تنظیم شده است.


