چگونه حرف زدن با سوت از درههای لا گومرا به صنفهای درسی رسید؟

بخشهای این نوشته
در جزیره لا گومرا، دو نفر میتوانستند دو سوی یک دره بایستند و بخشی از گفتوگوی خود را با سوت پیش ببرند. بالا و پایین رفتن آهنگ و تغییر در پیوستگی صدا به شنونده کمک میکرد واژهها را تشخیص بدهد. برای کسی که از بیرون میآمد، صدا شاید تنها چند سوت به گوش میرسید. کسی که شیوه را آموخته بود میتوانست از درون همان صداها به جملهای در زبان اسپانیایی برسد.
این روش سیلبو گومرو نام دارد. سوت در آن بازنمایی گفتار است. شنونده علاوه بر آهنگ از ترتیب صدا و موضوع پیام کمک میگیرد. شمار شکلهای سوت از شمار صداهای متمایز در گفتار کمتر است. به همین دلیل، آشنایی با زبانی که پیام از آن آمده و با موقعیتی که پیام در آن گفته میشود به فهم کمک میکند. در زمین ناهموار و آبادیهای پراکنده، رسیدن صدا از طول یک دره میتوانست کار رساندن پیام را آسان کند.
یادگیری از کسی که جواب میدهد
برای تمرین، یک نفر عبارت را میفرستد و نفر دیگر باید آنچه را شنیده بازگو کند یا به آن جواب بدهد. در چنین تمرینی، کیفیت سوت را میتوان از روی رسیدن معنی سنجید. شاگرد باید هم راه تولید صدا و هم شنیدن نشانهها را بیاموزد. اگر شنونده عبارت را درست پیدا نکند، فرستنده میتواند کوششی دیگر انجام دهد و شکل سوت را تغییر بدهد.

در ۱۹۹۹، مقامهای منطقهای آموزش سیلبو گومرو را در مکاتب ابتدایی و متوسطه جزیره گنجاندند. آموزگاران و افرادی که شیوه را از پیش میدانستند در انتقال آن سهم داشتند. شاگرد میتوانست با همصنفی خود تمرین کند و در خارج از مکتب هم نمونه کاربرد آن را بشنود. یونسکو در ۲۰۰۹ این شیوه را در فهرست میراث فرهنگی ناملموس ثبت کرد.
ورود سوت به صنف جای یادگیری روزانه را گسترش داد. کسی که بیرون از خانه فرصتی برای شنیدن این شیوه نداشت، میتوانست آن را با شاگرد دیگری در مکتب امتحان کند. در یک دره، امکان دریافت پیام به رسیدن صدا از فاصله وابسته است. در صنف، شاگردان میتوانند از فاصله نزدیکتر روی شکل صدا و فهم جمله کار کنند. هر دو شیوه با همان آزمون پیش میروند. یک نفر چیزی میگوید و نفر دیگر نشان میدهد که عبارت را شنیده و فهمیده است.
منابع
عکس شاخص. نمایش شیوه سوت زدن سیلبو گومرو در جزیره لا گومرا. Diego Delso، CC BY-SA 3.0، اندازه تصویر تنظیم شده است.


