نوشتههای روی کاغذ چگونه رگ میپل لیف اسکات جاپلین را به پیانوهای دیگر رساندند؟

بخشهای این نوشته
در ۱۸۹۹، قطعهای از اسکات جاپلین در سدالیای ایالت میزوری به صورت نت چاپی منتشر شد. نام قطعه «میپل لیف رگ» بود. خوانندهای که برگها را میخرید میتوانست آن را به خانه ببرد، روی پایه پیانو بگذارد و از روی نت اجرا کند. برای موسیقیدانی که اثرش را در یک شهر ساخته بود، چاپ راهی فراهم میکرد تا همان قطعه در جایی دورتر، به دست نوازندهای که او را ندیده بود به صدا درآید.
جاپلین در کار نوازندگی و ساخت موسیقی رگتایم تجربه داشت. در بخشی از این شیوه، دست چپ پیانو الگوی ضرب را نگه میدارد و دست راست آهنگی مینوازد که بعضی تاکیدهای آن میان ضربهای مورد انتظار میافتند. شنونده همزمان نظم ضرب و جابهجایی تاکید را میشنود. برای نوشتن قطعه، باید جای نت و سکوت به گونهای ثبت میشد که نوازنده زمان همین حرکتها را از روی کاغذ بازسازی کند.
توافقی برای فروش برگههای نت
جان استارک قطعه را منتشر کرد. اسناد مربوط به نشر و زندگی جاپلین از توافقی خبر میدهند که برای آهنگساز سهمی از فروش نسخهها در نظر میگرفت. فروش موفق به نسخهای وابسته بود که خوانا چاپ شود و بتوان آن را از طریق ناشر و فروشنده به دست خانوادهها و نوازندگان رساند. صفحه عنوان نام قطعه، سازنده و ناشر را همراه با خود اثر به شهرهای دیگر میبرد. نسخهها از راه دکانها به دست نوازندگان میرسیدند.

با پخش برگههای نت، مردم میتوانستند قطعه را در اجراهای جداگانه بشنوند. روی کاغذ، ترتیب و شکل اجرا ثبت بود. در عمل، نوازنده میتوانست تندی، کیفیت ضرب و شکل تاکید را کمی متفاوت کند. نسخه چاپی امکان میداد اجراها به همان قطعه شناخته شوند. به این ترتیب، نام جاپلین با اثری پیوند یافت که پس از چاپ، برای شنیدن آن نیازی به حضور خود آهنگساز نبود.
در مجموعه کتابخانه کانگرس، نسخههای موسیقی و مدارک مربوط به جاپلین بخشی از تاریخ این گردش را حفظ میکنند. داستان از پیانوی نوازنده آغاز شد و به برگهای رسید که میتوانست سفر کند. وقتی نوازنده دیگری نت را باز کرد، الگوی ضرب دوباره از روی نشانههای کاغذ جان گرفت. همین امکان، ساختن قطعه در یک شهر را به اجرای آن در بسیاری جاها پیوند داد.
منابع
عکس شاخص. پرتره آرشیفی اسکات جاپلین. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


