ایستگاه تالار شهر چگونه از آغاز متروی نیویارک به حلقهای بسته رسید؟
بخشهای این نوشته

در ۲۷ اکتبر ۱۹۰۴، نخستین خط زیرزمینی شرکت حملونقل سریع نیویارک گشایش یافت. یکی از نقطههای مراسم، ایستگاه تالار شهر در پایین منهتن بود. سقف طاقدار، کاشیهای رنگی و روزنههایی که نور را از سطح زمین میآوردند، این ایستگاه را از بسیاری ایستگاههای عادی مسیر جدا میکرد. مترو در آنجا هم وسیله انتقال مردم بود و هم پروژهای که مقامهای شهر میخواستند آن را به مردم نشان بدهند.
بخشی از خط آغازین از تالار شهر به شمال منهتن میرفت. تونل نزدیک ایستگاه در قوسی تند میپیچید و قطار را به مسیر بازگشت میرساند. سکو نیز همان انحنا را دنبال میکرد. برای طراحان، این شکل به جای دادن خط در زیر میدان و ساختمانهای نزدیک مربوط بود. مسافری که در سکو میایستاد، همه طول قطار را در خط مستقیم پیش روی خود نمیدید.
وقتی قطارها طولانیتر شدند
در دهههای بعد، شمار مسافران مترو افزایش یافت و اداره خط از قطارهای طولانیتر استفاده کرد. در ایستگاههای دیگر میشد سکوها را برای واگنهای بیشتر امتداد داد. در تالار شهر، انحنای زیاد جای سوار و پیاده شدن را پیچیده میکرد. نزدیک آن، ایستگاه بروکلین بریج به شبکه دسترسی میداد و مسافران میتوانستند از آن استفاده کنند. شمار کسانی که برای سفر روزانه به سکوی تالار شهر میآمدند در مقایسه با اهمیت نمایشی ایستگاه در ۱۹۰۴ کم بود.

ایستگاه در پایان ۱۹۴۵ به روی خدمات عادی مسافری بسته شد. بسته شدن سکو به معنای کنار گذاشتن مسیر قوسدار نبود. قطارها همچنان میتوانستند از حلقه عبور کنند و برای سفر در جهت مقابل تغییر مسیر دهند. به این ترتیب، بخش مکانیکی طرح به کار خود ادامه داد، در حالی که مردم دیگر در آنجا برای سوار شدن نمیایستادند.
امروز موزیم ترانزیت نیویارک تاریخ ایستگاه را از راه بازدیدها و اسناد طرح معرفی میکند. عکسهای سکو هنوز کاشیکاری و دریچههای روشنایی را نشان میدهند. شکل طاقها به ایده مهندسان برای ایستگاه گشایش ارتباط دارد و خم دیوار به سرنوشت بعدی آن. همان پیچ که برای گردش قطار در انتهای خط جا فراهم کرده بود، بعدها گسترش سکوی مسافری را دشوار ساخت. به این دلیل، داستان ایستگاه از تاریخ یک نمای داخلی زیبا تا تاریخ تغییر نیازهای شبکه امتداد دارد.
منابع
عکس شاخص. سکوی قوسدار ایستگاه تالار شهر در متروی نیویارک. Photographer: unknown، مالکیت عمومی.


