گراف زپلین چگونه از یک آشیانه برخاست و دور دنیا به همانجا رسید؟
بخشهای این نوشته

در آگست ۱۹۲۹، کشتی هوایی گراف زپلین از لیکهرست در ایالت نیوجرسی امریکا به راه افتاد. برنامه سفر این بود که با گذشتن از اروپا، آسیا و اقیانوس آرام به امریکا برگردد. این وسیله به شکل بالونی کوچک نبود. بدنه سخت و کشیده داشت و مسافران و بخشی از خدمه در کابینهایی زیر آن جای میگرفتند. هوگو اکنر هدایت سفر را به عهده داشت.
نخستین بخش مسیر از اقیانوس اطلس به فریدریشسهافن آلمان رفت. آشیانه و امکانات اصلی زپلین در آن شهر قرار داشتند. پس از توقف، کشتی هوایی از اروپا به سوی جاپان رهسپار شد. مدت هر بخش از سفر به باد، آبوهوا و امکان نگهداشتن مسیر میان محلهای توقف مربوط بود. کشتی باید چندین شب و روز در هوا میماند و خدمه باید نوبتهای کار خود را در طول راه تنظیم میکردند.
از توکیو تا ساحل آرام
گراف زپلین پس از رسیدن به ناحیه توکیو مدتی در جاپان توقف کرد. سپس از اقیانوس آرام گذشت و به لسآنجلس رسید. هر توقف برای گرفتن تدارک و آماده کردن کشتی وقت میداد. ورود به آشیانه یا گرفتن کشتی روی زمین هم به کار گروهی از کارکنان نیاز داشت. شکل و بزرگی بدنه به این معنا بود که پایین آمدن کشتی کار تنها چند نفر حاضر در کابین نبود.

مسیر از لسآنجلس به لیکهرست رسید و در ۲۹ آگست حلقه سفر بسته شد. اگر از لیکهرست حساب شود، فاصله میان حرکت و بازگشت حدود سه هفته بود. زمان پرواز و همه مدت سفر با هم تفاوت داشتند، چون کشتی در شهرهای مسیر توقف کرد. سفر را میتوان از فریدریشسهافن هم دنبال کرد، اما آغاز و پایان رسمی ثبتشده این دور در لیکهرست بود.
عکسهای دوره نشان میدهند که در محل فرود، مردم چگونه کنار ماشین پرنده جمع میشدند. برای مسافر، شهرها بخشهایی بودند که بعد از ساعتهای طولانی پرواز در افق پیدا میشدند. برای گروهی که دستگاه را اداره میکرد، هر شهر جای تعویض تدارک و سنجش وضعیت کار پیش از مرحله بعدی بود. بازگشت به همان آشیانه معنای سفر دور دنیا را روشن میکرد. نقطه پایان همان جایی بود که سه هفته پیش از آن، بدنه از زمین جدا شده بود.
منابع
- آرشیف موزیم ملی هوا و فضای اسمیتسونین و گزارش سفر گراف زپلین
- مجموعه اسناد و عکسهای گراف زپلین در اسمیتسونین
عکس شاخص. کشتی هوایی گراف زپلین در مسیر ورود به توکیو، آگست ۱۹۲۹. George Hubert Wilkins، مالکیت عمومی.


