چگونه لویی بریل دوازده نقطه را به شش نقطه تبدیل کرد؟

بخشهای این نوشته
در ۱۸۲۱، شارل باربیه شیوهای از خواندن با لمس را به شاگردان یک مکتب نابینایان در پاریس معرفی کرد. بهجای خط معمول، روی کاغذ نقطههای برجسته بود. ترکیبها میتوانستند از دوازده جای نقطه استفاده کنند و هر ترکیب به یک صدا مربوط بود. یکی از شاگردان، لویی بریل، به امکان خواندن با نقطهها توجه کرد. او در همان دوره دید که شیوه باربیه برای نوشتن املای واژهها و نشانههای نگارشی کار محدودی انجام میدهد.
بریل در سالهای نوجوانی روی راه دیگری کار کرد. برای هر واحد از شش جای نقطه استفاده کرد. اندازه کوچکتر به خواننده امکان میداد شکل ترکیب را با نوک انگشت آسانتر لمس کند. در بعضی ترکیبها بیش از یک نقطه برجسته بود و در بعضی جای نقطهها خالی میماند. به این ترتیب، از همان شش جای ثابت میشد نشانههای متفاوت ساخت.
کتابی درباره نقطهها
برای تمرین، بریل با کاغذ و قلم برجستهساز کار میکرد. او باید هم راه ساختن نشانه و هم راه خواندن پیهم آنها را در نظر میگرفت. برای خواننده، فهمیدن یک حرف زمانی ارزش داشت که بتواند حرف بعدی و راه کامل واژه را نیز دنبال کند. در ۱۸۲۹، مکتب روش پیشنهادی او را در کتابی منتشر کرد. در آن، نوشتن واژهها، موسیقی و سرودها با نقطههای برجسته توضیح داده شده بود.

این کتاب درباره روشی بود که بعدها در نوشتههای دیگر به کار رفت. بنیاد امریکایی نابینایان نسخهای از یک کتاب کامل درباره تاریخ فرانسه را نگه میدارد که با همین شیوه نقطهای چاپ شد. فرق میان جزوه روش و کتاب تاریخ در کاربرد بود. یکی خواننده را با ابزار آشنا میکرد و دیگری نشان میداد که با همان ابزار میشود یک متن بلند را از آغاز تا پایان خواند.
باربیه راه لمس نقطهها را به شاگردان نشان داده بود. بریل کار را از خواندن و نوشتن حرفهایی پی گرفت که میشد در یک خانه کوچک جای داد. در نسخههای باقیمانده، کاغذ هم حامل نوشته بود و هم سطحی که دست خواننده بر آن حرکت میکرد. برای دیدن نتیجه کار، کافی است اندازه یک نشانه را با مجموعه نقطههایی مقایسه کنیم که در روش معرفیشده در سال ۱۸۲۱ استفاده میشد.
منابع
- بنیاد امریکایی نابینایان، پیشینه باربیه و ساخت شیوه بریل
- بنیاد امریکایی نابینایان، کتاب ۱۸۲۹ و آثار چاپشده با نقطه
عکس شاخص. لوح برجستهنویسی لویی بریل در موزیم زادگاهش. Esymington، CC BY 4.0، اندازه تصویر تنظیم شده است.


