تراموای هنگکنگ چگونه به جای سطح بیشتر جاده، یک طبقه بالا گرفت؟
بخشهای این نوشته

در جولای ۱۹۰۴، تراموای برقی در مسیر ساحلی جزیره هنگکنگ به کار افتاد. در روز آغاز خدمات، واگنی از گدام بیرون آمد و مردم آن را در خیابان دیدند. واگن از روی ریل ثابت حرکت میکرد. موتر، رهگذر و تراموا باید بخشی از همان فضای خیابان را با هم به کار میبردند. در سالهای نخست، واگنها یک طبقه داشتند و شمار مسافرانی که در هر سفر سوار میشدند به فضای همان طبقه محدود بود.
با بیشتر شدن مسافران، شرکت به فکر افزودن جا افتاد. در ۱۹۱۲ از ترامواهای دوطبقه استفاده شد. افزودن طبقه بالا ظرفیت را بیشتر میکرد، در حالی که بدنه همچنان در عرض مسیر ریل حرکت میکرد. در مدلهای آغازین، بخش بالایی به شکل باز بود و برای محافظت در برابر آفتاب و باران از پوششهایی استفاده میشد. بعدها سقفهای ثابت به واگنها افزوده شدند.
مسافر از پلکان کوچک بالا رفت
سوار شدن به طبقه بالا به پلکان داخل واگن نیاز داشت. مسافر پس از ورود باید چند پله بالا میرفت و پیش از پیاده شدن دوباره پایین میآمد. برای راننده و ادارهکننده خط، اضافه شدن ظرفیت تنها به ساخت سقف دیگر محدود نبود. حرکت مردم هنگام توقف و جای ایستادن واگن در کنار گذرگاه هم اهمیت داشت. تراموا باید میان ایستگاههای نزدیک به هم به حرکت ادامه میداد و در همان خیابان وارد مسیرهای پررفتوآمد میشد.

در دهههای بعد، شرکت تعداد بیشتری از واگنها را به شکل دوطبقه ساخت یا آماده کرد. شکل بدنه و وسایل کنترلی در طول زمان تغییر کرد. ریل و سیم برق همچنان بخشهایی از شبکه بودند که واگن را به مسیر معین پیوند میدادند. چگونگی استفاده از فضای بالا و پایین، بخشی از رفتوآمد روزانه کسانی شد که برای کار یا خرید سوار میشدند.
داستان تبدیل تراموا را میتوان در عکسهای قدیمی و جدید کنار هم دید. در یک تصویر، بخش بالا هنوز در معرض هوای بیرون است. در دیگری، دو ردیف پنجره در ارتفاعهای متفاوت دیده میشوند. در هر دو حالت، خط آهن همان مسیر باریک در خیابان را گرفته و بخشی از افزایش ظرفیت با استفاده از فضای بالای واگن ممکن شده است. این تغییر، شکل تراموا و تجربه دیدن خیابان از درون آن را با هم دگرگون کرد.
منابع
عکس شاخص. تراموای دوطبقه در خیابانی در کازوی بی هنگکنگ. Evancyk، CC BY-SA 4.0، اندازه تصویر تنظیم شده است.


