پولهای اهدایی چندین کشور چگونه در یک زنگ صلح جای گرفتند؟
بخشهای این نوشته

وقتی چیوجی ناکاگاوا طرح ساخت زنگ صلح را مطرح کرد، ماده لازم برای ریختن زنگ میتوانست از راه خرید فلز فراهم شود. او خواست بخشی از فلز از چیزهایی بیاید که افراد حاضر بودند خودشان بدهند. سکههای کشورهای گوناگون گردآوری شدند و برخی افراد نشانها و قطعههای فلزی دیگر هم دادند. برای هر اهداکننده، سکه شیء کوچکی بود. وقتی قطعهها برای ریختهگری کنار هم قرار گرفتند، وزن لازم برای ساخت بخشی از زنگ از همان کمکهای جدا فراهم شد.
ناکاگاوا در نهاد مربوط به سازمان ملل در جاپان کار کرده بود و در اجلاس ۱۹۵۱ در پاریس شرکت داشت. در همان دوره، طرح زنگ را برای نشان دادن امید به صلح مطرح کرد. نمایندگانی از دهها کشور در جمعآوری سهم گرفتند. مقدار و نوع سکهها متفاوت بود. پس از ذوب و آماده شدن فلز، سهم یک سکه دیگر از روی سطح زنگ شناخته نمیشد. چیزی که باقی ماند مجموعهای بود که با ریخته شدن شکل مشترکی به دست آورده بود.
رسیدن زنگ به نیویارک
انجمن سازمان ملل در جاپان زنگ را در جون ۱۹۵۴ به سازمان ملل اهدا کرد. برای آن در مقر نیویارک جای ثابتی در نظر گرفتند و سقفی بر محل نصب گذاشتند. زنگ به خط جاپانی نوشتهای دارد که در آن از صلح جهان یاد میشود. کسی که نزدیک میرود میتواند هم ماده زنگ را ببیند و هم نوشتهای را که هدف سازندگان را روی سطح نگه داشته است.

در مناسبتهای مختلف، زنگ را در مراسم سازمان ملل به صدا درآوردهاند. در آن لحظه، بیشتر حاضران خود سکهها را ندیدهاند. صدا از جسمی میآید که بخشی از فلزش از قطعههای اهدایی ساخته شده است. پیوند میان آن قطعهها و زنگ را گزارش جمعآوری و نوشته کنار محل نصب روشن میکند. به این ترتیب، بخشی از داستان زنگ با پیشینه ماده و بخشی با کاربرد آن در مراسم پیوند دارد.
زنگ پس از پایان ریختهگری به عنوان هدیه به محل دیگری رفت. کسانی که سکهها را داده بودند، هر کدام در یک نقطه از جهان با آن ارتباط داشتند. در نیویارک، همه آن سهمها در شیئی گرد آمدند که در فضای باز باقی ماند و هنوز میتوان نوشته روی بدنهاش را از نزدیک دید.
منابع
عکس شاخص. زنگ صلح اهدایی جاپان در مقر سازمان ملل در نیویارک. Dragonbite، CC BY-SA 2.5، اندازه تصویر تنظیم شده است.


