خانهای در اوترخت چگونه با حرکت دیوارها از یک اتاق به چند اتاق رسید؟
بخشهای این نوشته

در طبقه بالای خانه شرودر، اگر صفحههای جداکننده کنار زده شوند، از یک سمت خانه میتوان به بخش بیشتری از طبقه نگاه کرد. وقتی همان صفحهها در جای دیگر قرار بگیرند، بخشی از دید و مسیر عبور بسته میشود و اتاقهای کوچکتر شکل میگیرند. این تغییر بخشی از کار یک خانه برای زندگی روزانه بود. کسی که میخواست بخوابد یا کار جداگانهای انجام دهد میتوانست از صفحهها استفاده کند و در وقت دیگر جا دوباره برای فعالیت مشترک باز میشد.
تروس شرودر طراحی خانه را به گریت ریتفلد سپرد و بنا در ۱۹۲۴ در اوترخت ساخته شد. او پس از تغییر وضع خانواده به خانهای نیاز داشت که بتواند زندگی با فرزندانش را در آن سامان دهد. طراح و سفارشدهنده در جریان کار درباره استفاده از طبقهها و شکل باز و بسته شدن بخشها تصمیم گرفتند. در قسمت بالا، ثابت نبودن همه مرز اتاقها به خانواده اجازه میداد جا را در وقتهای مختلف به شکل دیگری به کار ببرد.
یک نقشه برای بیش از یک حالت
بعضی صفحهها میلغزند و بعضی بخشها میتوانند کنار بروند. کف و سقف در جای خود میمانند و مرز بصری میان دو بخش تغییر میکند. برای اینکه یک صفحه بسته بتواند اتاق بسازد، باید جای عبور، پنجره و فضای حرکت افراد از قبل در نظر گرفته شود. اگر صفحه در کنار قرار بگیرد، همان جا دوباره به مسیر مشترک میپیوندد. به همین دلیل، سازوکار دیوارها در کنار سامان دادن وسایل و روشنایی اهمیت داشت.

از بیرون، خطهای افقی و عمودی بنا در کنار بخشهایی با رنگهای مشخص دیده میشوند. خانه با جریان هنری د استایل در هالند پیوند دارد. اهمیت آن برای یونسکو هم به ظاهر و هم به کاربرد فضای داخل مربوط میشود. تروس شرودر دههها در خانه زندگی کرد. تغییر شکل اتاقها تصمیمی بود که در زندگی عادی میتوانست بارها تکرار شود. خانه امروز به عنوان موزیم شناخته میشود.
روی کاغذ میتوان برای یک خانه چند وضع متفاوت کشید. در اوترخت، آنچه در طرح تفاوت داشت با حرکت چند صفحه روی خود کف و دیوار دیده میشد. ساکن با بستن و باز کردن صفحه مشخص میکرد که همان بخش از خانه در آن ساعت برای چه کاری مناسب باشد. این اختیار به طرح نخست وابسته بود و هر روز با دست افراد خانه دوباره به کار میافتاد.
منابع
عکس شاخص. نمای بیرونی خانه ریتفلد شرودر در اوترخت. Bart Molendijk / Anefo، CC0.


