وقتی دو سر خط تلگراف در مرکز استرالیا به هم رسیدند
بخشهای این نوشته

در ۲۲ آگست ۱۸۷۲، دو بخش باقیمانده خط تلگراف زمینی استرالیا به هم وصل شدند. کارگران خطی را در صدها کیلومتر زمین کشیده بودند و تا پیش از اتصال، مدار پیوسته نبود. برای فرستادن پیام از شهرهای جنوب به ساحل شمال، رسیدن سیم به هر ایستگاه به تنهایی کافی نبود. اتصال واپسین فاصله، راهی باز کرد که پیام از یک سر مسیر به سر دیگر برسد.
چارلز تاد، مسئول تلگراف در استرالیای جنوبی، بر کار ساخت نظارت داشت. مسیر از پورت آگوستا در جنوب به داروین در شمال میرفت. برای پیش بردن کار، بخشهای جداگانه به گروههای مختلف سپرده شد. انتقال تیرها، سیم، غذا و وسایل به منطقههای دور دشوار بود. گروههای شمال و جنوب با شرایط یکسان روبهرو نبودند و پیشروی همه بخشها در یک زمان به پایان نرسید.
پیام میان ایستگاهها
خط تلگراف ایستگاههایی داشت که کارکنان در آنها کار سیم و فرستادن پیام را دنبال میکردند. پیام به صورت علامتهای الکتریکی میگذشت و در ایستگاه دریافت و ثبت میشد. خرابی خط در یک نقطه میتوانست ارتباط بخشهای دور را قطع کند. نگهبانی از مسیر و پیدا کردن جای خرابی بخشی از کار روزانه شبکه بود. ساختمان ایستگاهی که در عکسها دیده میشود، برای سکونت کارکنان و نگهداری و کار دستگاهها نیز استفاده میشد.

در داروین، ارتباط با خط زیردریایی به جاوه راه داشت و از آنجا به شبکههای بیرون از استرالیا میرسید. پس از آماده شدن خط، خبرهایی که پیش از آن وابسته به جابهجایی فزیکی نامه بودند، میتوانستند در زمانی کوتاهتر به اروپا برسند. شبکه در سرزمینهایی ساخته شد که جوامع بومی از پیش در آنها زندگی میکردند. در بعضی ناحیهها، آمدن کارکنان و ساخت ایستگاه به تغییر رابطه و رفتوآمد در اطراف خط انجامید.
برای کارگری که در بخش آخر مسیر بود، اتصال به کار با دو سر سیم نیاز داشت. برای استفادهکننده در شهر، همان اتصال فاصله میان نوشتن خبر و رسیدن آن را تغییر میداد. تلگراف یک راه پیوسته میان ایستگاهها ساخت و خط زیردریایی آن را به شبکههای دور وصل کرد. لحظه بسته شدن فاصله در ۱۸۷۲ از آن رو در اسناد مانده که کار چند گروه جدا را به راه ارتباطی واحد رساند.
منابع
عکس شاخص. ایستگاه خط تلگراف زمینی استرالیا در استرنگویز اسپرینگز، ۱۸۷۲. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


