رابرت اسمالز، از عرشه کشتی پلنتر تا کرسی کانگرس

در روشنایی نخست صبح ۱۳ می ۱۸۶۲، خدمه یک ناو امریکایی در بیرون بندر چارلستون کشتی بخاری را دیدند که از سوی مواضع نیروهای کنفدراسیون می‌آمد. به روایت اداره پارک‌های ملی امریکا، افسر مسوول ناو اون‌وارد ابتدا گمان کرد کشتی ممکن است برای حمله نزدیک شود. خدمه آماده شدند. روی کشتی بخار، پارچه سفیدی بالا رفت. کشتی کنار ناو ایستاد و رابرت اسمالز خود را معرفی کرد. کشتی پلنتر نام داشت و پیش از آن برای نیروهای کنفدراسیون کار می‌کرد. کسانی که آن صبح به ناو رسیدند، خانواده‌هایی بودند که می‌خواستند خود را از بردگی بیرون بکشند.^{۱، ۲، ۴}

در پلنتر زن‌ها و کودکان هم بودند. هانا جونز، همسر رابرت، با فرزندانش سوار شده بود. سوزان اسمال و پسر خردسالش فیلیپ هم آمده بودند. جان اسمال، شوهر سوزان و از کارکنان کشتی، در کار ماشین بخار نقش داشت. رابرت اسمالز سال‌ها بعد به عنوان نماینده در واشنگتن شناخته شد. صبحی که پلنتر به اون‌وارد رسید، آزادی او و دیگران به کاری وابسته بود که خدمه و خانواده‌ها با هم انجام داده بودند. اداره پارک‌های ملی نام شانزده نفر را در روایت این سفر دنبال می‌کند.^{۱، ۲، ۳، ۸}

کار در بندر و زندگی در بردگی

رابرت در ۵ اپریل ۱۸۳۹ در بوفورت، کارولینای جنوبی، در بردگی به دنیا آمد. مادرش لیدیا پولایت در خانه جان مک‌کی کار می‌کرد. در ۱۸۵۱ رابرت به چارلستون رفت و در بندر به کار گماشته شد. او در شغل‌های مربوط به بارگیری، بادبان و کار روی کشتی تجربه به دست آورد. بعدها مسیرهای ساحلی کارولینای جنوبی و جورجیا را خوب می‌شناخت. آشنایی با بندر حاصل سال‌ها کار بود. بخش بزرگی از مزدی که می‌گرفت به کسانی می‌رسید که او را در بردگی نگه می‌داشتند.^{۵، ۹}

در چارلستون با هانا جونز آشنا شد. هانا نیز در بردگی بود و برای خانواده‌های دیگر کار می‌کرد و ممکن است در هوتل‌های شهر نیز کار کرده باشد. آنان حدود ۱۸۵۶ ازدواج کردند. توانستند جدا از کسانی که آن‌ها را در بردگی داشتند خانه بگیرند، اما آزادی تصمیم درباره کار و آینده فرزندانشان را در اختیار نداشتند. هانا پیش از ازدواج هم دختر داشت. اداره پارک‌های ملی در فهرست خانواده‌های پلنتر نام کلارا، الیزابت و رابرت خردسال را همراه نام هانا آورده است. آینده همین خانواده، بخشی از معنای تصمیمی بود که اسمالز در بندر گرفت.^{۱، ۲، ۳، ۵}

پس از آغاز جنگ داخلی امریکا در ۱۸۶۱، پلنتر به عنوان کشتی ترابری نیروهای کنفدراسیون کار می‌کرد. اسمالز در هدایت کشتی نقش داشت. در گزارش‌های بعدی از چند مرد دیگر به عنوان اعضای خدمه یا همراهان طرح یاد شده است. جان اسمال و آلفرد گوردین با ماشین کشتی کار می‌کردند. کسانی هم که معمولاً در پلنتر کار نمی‌کردند، در آماده شدن خانواده‌ها سهم گرفتند. گزارش اداره پارک‌ها می‌گوید این افراد پیش از شب حرکت درباره بردن خانواده‌هایشان گفت‌وگو کرده بودند.^{۱، ۲، ۴، ۸}

شبی که خانواده‌ها منتظر ماندند

در شب ۱۲ می، افسران سفیدپوست پلنتر کشتی را ترک کردند و به ساحل رفتند. اعضای خدمه که در بردگی بودند روی کشتی ماندند. خانواده‌ها در جای دیگری در بندر منتظر بودند. پلنتر پس از حرکت به محل انتظارشان رفت و آن‌ها را سوار کرد. در روایت اداره پارک‌های ملی، این بخش از سفر پیش از خروج از بندر اتفاق افتاد. رسیدن خانواده‌ها به کشتی به همان اندازه مهم بود که رساندن کشتی به ناوهای اتحادیه. کودکانی هم که در آن سفر بودند، همراه والدینشان از بندر بیرون آمدند.^{۱، ۲، ۴}

در خانواده هانا، همه با هم به کشتی نرفتند. شارلوت، دختر بزرگ او، با نوزادش در چارلستون ماند. زندگی‌نامه هانا در اداره پارک‌های ملی این تصمیم را از بخش‌های مهم سرگذشت خانواده می‌داند. هانا با سه فرزند دیگرش به پلنتر رفت و شارلوت و کودک او در شهر باقی ماندند. جنگ که پایان یافت، شارلوت و خانواده‌اش به بوفورت آمدند. رابرت خردسال، که در سفر پلنتر با مادرش بود، در ۱۸۶۳ از سیاه‌سرفه درگذشت. این تاریخ‌ها در کنار نام‌های روی کشتی نشان می‌دهند که سرگذشت خانواده پس از رسیدن به ناو اون‌وارد همچنان با جدایی و دیدار دوباره همراه بود.^{۱، ۳}

پلنتر برای رسیدن به آب‌های بیرون بندر از کنار استحکامات کنفدراسیون گذشت. از آن‌جا به کشتی‌های اتحادیه نزدیک شد. خطر در آن مرحله از سویی دیگر می‌آمد. خدمه ناو امریکایی هنوز نمی‌دانستند چه کسی کشتی را هدایت می‌کند. پارچه سفید به آنان خبر داد که قصد درگیری در میان نیست. وقتی پلنتر کنار اون‌وارد رسید، اسمالز کشتی را تحویل داد. او اطلاعاتی درباره بندر و نیروهای کنفدراسیون نیز در اختیار اتحادیه گذاشت. گزارش نیروی دریایی می‌گوید کشتی بعداً در خدمت همان نیروهایی به کار رفت که آن صبح آن را تحویل گرفته بودند.^{۲، ۴، ۶، ۹}

خبر خروج پلنتر به روزنامه‌ها رسید. هفته‌نامه هارپر در ۱۴ جون ۱۸۶۲ تصویری از اسمالز و کشتی چاپ کرد. کنار هم بودن چهره و کشتی نشان می‌دهد که خبر برای خوانندگان آن روز چگونه معرفی شده بود. گزارش‌های امروزی اداره پارک‌ها، نام زن‌ها، کودکان و کارکنان دیگر را نیز پی گرفته‌اند. بعضی پس از رسیدن به نیروهای اتحادیه در اردو یا نیروی دریایی کار کردند. گروهی به زندگی خانوادگی و کارشان برگشتند. آزادی برای هر خانواده پس از آن صبح مسیر جداگانه‌ای پیدا کرد.^{۱، ۲، ۷، ۸}

از جنگ تا بوفورت

اسمالز بعد از رسیدن به نیروهای اتحادیه به هدایت کشتی‌ها ادامه داد. مرکز تاریخ نیروی دریایی از خدمت او به عنوان راهنمای کشتی و بعد به عنوان کسی که فرماندهی پلنتر را در عمل به عهده گرفت یاد می‌کند. درباره رتبه رسمی و شیوه ثبت خدمتش در گزارش‌های بعدی اختلاف وجود دارد. در ۳۰ می ۱۸۶۲، کانگرس قانونی تصویب کرد که به خدمه سهمی از ارزش کشتی و محموله‌اش می‌داد. میزان جبرانی که اسمالز برای تحویل کشتی می‌خواست، سال‌ها بعد دوباره به کانگرس برگشت. در ۱۹۰۰ قانونی برای پرداخت پنج هزار دالر به او تصویب شد.^{۴، ۵، ۶}

اسمالز و خانواده‌اش در بوفورت در خانه‌ای زندگی کردند که پیش‌تر به خانواده مک‌کی تعلق داشت. در کودکی، همان خانواده او و مادرش را در بردگی نگه داشته بود. در زمان جنگ مدتی در فیلادلفیا آموزش دیده بود و پس از بازگشت درس خواندن را ادامه داد. در ۱۸۶۷، او در راه‌اندازی یک فروشگاه و مکتب برای شاگردان سیاه‌پوست سهم گرفت. از ۱۸۷۲ روزنامه‌ای هم در بوفورت نشر کرد. از سال‌های جنگ تنها سابقه کار در کشتی به بوفورت نیاورده بود. او از راه مکتب، کسب‌وکار و روزنامه در اداره زندگی شهر نیز دخیل شد.^{۵، ۹}

در پایان جنگ، پلنتر بار دیگر به جایی برگشت که هنگام فرار از کنارش گذشته بود. در ۱۴ اپریل ۱۸۶۵، اسمالز با این کشتی بازدیدکنندگان را به فورت سامتر برد تا بالا رفتن پرچم امریکا را ببینند. چند ماه پیش از آن، هنگامی که پلنتر در فیلادلفیا در حال ترمیم بود، اسمالز را از تراموایی که به سفیدپوستان اختصاص داشت پایین کرده بودند. بایگانی مجلس می‌گوید او بعد از آن در تحریم ترانسپورت تفکیک‌شده سهم گرفت. شهر در ۱۸۶۷ به مسافران سیاه‌پوست و سفیدپوست اجازه داد در واگن‌های یکسان سفر کنند.^۵

کرسی‌هایی که بر سرشان منازعه شد

در دوره بازسازی پس از جنگ، اسمالز در مجلس قانون اساسی کارولینای جنوبی در ۱۸۶۸ شرکت کرد. بعد به مجلس نمایندگان و سنای ایالت راه یافت. در ۱۸۷۴، رای‌دهندگان یکی از حوزه‌های ساحلی کارولینای جنوبی او را به مجلس نمایندگان امریکا فرستادند. بخش بزرگی از رای‌دهندگان حوزه سیاه‌پوست بودند. انتخابات دوره‌های بعد در فضایی برگزار شد که فشار و خشونت علیه رای‌دهندگان سیاه‌پوست گزارش می‌شد. اسمالز در بعضی انتخابات کرسی گرفت و برای بعضی نتیجه‌ها به روند اعتراض انتخاباتی مجلس متوسل شد. در مجموع، بخشی از پنج دوره در مجلس نمایندگان خدمت کرد.^{۵، ۹}

در یکی از این منازعه‌ها، اسمالز گفت که رای‌دهندگان حامی او در بخش‌هایی از حوزه از رفتن به مراکز رای‌دهی ترسانده شده بودند. در جولای ۱۸۸۲، مجلس به نشستن او در کرسی مورد اختلاف رای داد. در جنوری ۱۸۸۳، رییس مجلس از او خواست برای بخشی از بحث درباره یک لایحه مربوط به کشتی‌رانی، اداره جلسه را به عهده بگیرد. او دومین نماینده سیاه‌پوستی بود که بر بحثی در آن مجلس ریاست کرد. مردی که سال‌ها کارش به هدایت کشتی در آب‌های کارولینا وابسته بود، آن روز در تالار مجلس بحث یک لایحه درباره کشتی‌رانی را اداره می‌کرد.^۵

پرونده دوره‌های نخست او همچنین از محکومیت در ۱۸۷۷ بر سر اتهام رشوه خبر می‌دهد. روزنامه‌های جمهوری‌خواه آن پی‌گرد را سیاسی خواندند. اسمالز پس از چند روز با امکان درخواست تجدیدنظر آزاد شد و در ۱۸۷۹ والی ایالت او را عفو کرد. چند سال بعد دوباره در مجلس بود. او در آن‌جا روی موضوع‌هایی مانند بودجه و بهبود بندرها و راه‌های آبی حوزه کار می‌کرد و در باره حقوق رای‌دهندگان سیاه‌پوست نیز سخن می‌گفت. نمایندگی او در واشنگتن و منازعه‌هایش در کارولینای جنوبی بخش‌های هم‌زمان یک دوره سیاسی بودند.^۵

در ۱۸۹۵، اسمالز یکی از شش نماینده سیاه‌پوست مجلس قانون اساسی کارولینای جنوبی بود. او با تغییراتی مخالفت کرد که حق رای بسیاری از شهروندان سیاه‌پوست را محدود می‌کرد. به نقل از بایگانی مجلس نمایندگان، گفت «مردم من به دفاع ویژه نیاز ندارند.» او استدلال کرد که تاریخ آنان در کشور خود گواه برابری‌شان با دیگران است. سال‌ها بعد، هنگامی که مسوولیت گمرک بندر بوفورت را هم پشت سر گذاشته بود، در ۲۳ فبروری ۱۹۱۵ در خانه‌اش در همان شهر درگذشت.^{۵، ۹}

در اسناد بندر چارلستون، نخستین فصل شناخته‌شده زندگی عمومی اسمالز با کشتی پلنتر پیوند دارد. در بایگانی مجلس، نامش کنار انتخابات، بودجه بندرها و بحث حق رای آمده است. در پرونده اداره پارک‌ها، هانا، سوزان و کودکان نیز نام دارند. آن پرونده یادآور می‌شود که صبح ۱۳ می، هنگامی که پلنتر کنار ناو امریکایی ایستاد، آنچه پایان یافت برای خانواده‌های داخل کشتی یکسان بود. از آن پس هر یک باید راه خودش را در آزادی پیدا می‌کرد.^{۱، ۲، ۳، ۵، ۸}

منابع و اعتبار عکس‌ها

1. اداره پارک‌های ملی امریکا، شانزده نفر کشتی پلنتر و سرگذشت آنان.
2. پارک تاریخی بازسازی، خروج پلنتر از چارلستون و رسیدن به ناو اون‌وارد.
3. اداره پارک‌های ملی امریکا، زندگی هانا جونز اسمالز.
4. مرکز تاریخ نیروی دریایی امریکا، پرونده کشتی پلنتر و قانون ۱۸۶۲.
5. بایگانی مجلس نمایندگان امریکا، زندگی و کار رابرت اسمالز در کانگرس.
6. مرکز تاریخ نیروی دریایی امریکا، بررسی خدمت اسمالز و اختلاف درباره رتبه رسمی او.
7. کتابخانه کانگرس، تصویر چاپی پلنتر و اسمالز در جون ۱۸۶۲.
8. اداره پارک‌های ملی امریکا، جان اسمال و خانواده‌اش در کشتی پلنتر.
9. اداره پارک‌های ملی امریکا، گاه‌شمار رابرت اسمالز در بوفورت و چارلستون.
10. رابرت اسمالز، حدود ۱۸۷۰ تا ۱۸۸۰. مجموعه عکاسی ماتیو برادی و لوین هندی، کتابخانه کانگرس، مرمت آدام کردن، ویکی‌مدیا کامنز، مالکیت عمومی.