ویسلی آتری، پدری که جان یک غریبه را میان ریل‌های مترو نجات داد

قطار از بالای سر دو مرد گذشت و در همان‌جا ایستاد. یکی از آن‌ها ویسلی آتری بود، پدری که چند لحظه پیش کنار دو دختر خردسالش منتظر مترو بود. دیگری، جوانی بود که روی خط افتاده بود. آتری نتوانسته بود او را به سکو برگرداند. در فرصت باقی‌مانده، جوان را به فرورفتگی میان ریل‌ها کشیده و خودش روی او قرار گرفته بود.^۱

این رویداد در دوم جنوری ۲۰۰۷ در نیویارک اتفاق افتاد. آتری پنجاه سال داشت و کارگر ساختمانی بود. دخترانش، شوکی شش‌ساله و سایشه چهارساله، در ایستگاه خیابان صدوسی‌وهفتم هارلم همراهش بودند. قرار بود یک سفر معمول شهری انجام دهند. افتادن کامرون هالوپیتر روی خط، آن انتظار کوتاه را به رویدادی تبدیل کرد که نام پدرشان را به خبرها برد.^۲

اول، کمک روی سکو

آتری، که پیش‌تر در نیروی دریایی خدمت کرده بود، در هارلم زندگی می‌کرد و در ساختمان‌سازی کار می‌کرد. آن روز نیز مانند یک مسافر عادی وارد ایستگاه شده بود. عنوان‌هایی که بعدها رسانه‌ها به او دادند، هنوز وجود نداشت. او پدری بود که دو کودک همراهش بودند و در نزدیکی‌اش جوانی به کمک نیاز داشت.^۳

هالوپیتر در سکو دچار تشنج شد. آتری برای کمک نزدیک رفت. در بازگویی او، دو زن نیز در کمک اولیه حضور داشتند. جوان پس از آن به سمت لبه سکو رفت و روی خط افتاد. وضعیتی که تا آن لحظه در سطح سکو بود، حالا در مسیر قطاری قرار گرفته بود که به ایستگاه نزدیک می‌شد.^۴

آتری بعدها هنگام نشان‌دادن محل حادثه به خبرنگار ای‌بی‌سی، حرکت جوان نزدیک ستون را توصیف کرد. هالوپیتر تعادلش را از دست داده و به عقب افتاده بود. دست‌ها و پاهایش هنوز حرکت می‌کردند. آتری پایین را نگاه کرد و قطار را دید. خودش نیز به سوی خط رفت، در حالی که دخترانش روی سکو مانده بودند.^۵

راه برگشت به سکو بسته شد

نخستین تلاش، برگرداندن جوان به سکو بود. آتری او را گرفت و کوشید بلندش کند. تلاش موفق نشد. بار دیگر دست به کار شد، اما قطار نزدیک‌تر می‌شد. در روایت او، همین لحظه مسیر کار تغییر کرد. او دیگر نمی‌توانست به بالا رساندن هالوپیتر پیش از رسیدن قطار تکیه کند.^۵

راننده متوجه حضور آدم‌ها روی خط شده و ترمز اضطراری را به کار انداخته بود. اما قطار هنوز پیش می‌آمد. پرونده بنیاد کارنگی، که بعدها اقدام آتری را بررسی کرد، همین هم‌زمانی را ثبت می‌کند، تلاش برای جابه‌جایی جوان در پایین سکو و قطاری که با وجود ترمز به آن‌ها می‌رسید.^۱

آتری هالوپیتر را به فضای پایین‌تر میان ریل‌ها برد و بدن خودش را روی او قرار داد. در توضیحی که به خبرنگار سی‌ان‌ان داد، از نگه‌داشتن دست‌ها و پاهای جوان سخن گفت. قطار به بالای آن‌ها رسید. او باید همان‌جا می‌ماند و نمی‌گذاشت جوانی که کمکش می‌کرد، از فضای موجود بیرون حرکت کند.^۶

صدایی از زیر قطار

قطار توقف کرد، در حالی که دو مرد زیر آن بودند. بر پایه پرونده کارنگی، واگن دوم بالای محل آن‌ها قرار داشت. بعضی گزارش‌های نخستین درباره شمار واگن‌های عبورکرده جزئیات متفاوتی آورده‌اند. نتیجه ثبت‌شده یکسان است، آتری و هالوپیتر زنده مانده بودند و هنوز باید از زیر قطار بیرون آورده می‌شدند.^۱

دختران آتری بالای سکو بودند. او از زیر قطار صدا زد و خواست به کودکانش خبر بدهند که پدرشان سالم است. گفت جوانی که پایین افتاده بود نیز زنده است. گزارش رسمی شهرداری نیویارک، شنیده‌شدن صدای او و واکنش مردم در ایستگاه را ثبت کرده است. برای کودکانی که پدرشان را نمی‌دیدند، آن صدا خبر زنده‌ماندنش را می‌رساند.^۲

بیرون‌آمدن، به رسیدن امدادگران و قطع برق خط وابسته بود. بنیاد کارنگی نوشته است که پس از قطع برق، نیروهای نجات آن دو را خارج کردند. هالوپیتر به شفاخانه انتقال یافت. در پرونده او از کوفتگی و نیاز به بستری‌شدن یاد شده است. آتری توانست دوباره به نزد خانواده‌اش برگردد.^۱

جوان، شاگرد سینما بود

نام جوانی که نجات یافت، کامرون هالوپیتر بود. او در آکادمی فلم نیویارک درس می‌خواند. روایت خانواده‌اش در خبرهای بعدی منتشر شد. آنان برای توضیح آنچه رخ داده بود، با مردی روبه‌رو بودند که فرزندشان را پیش از افتادن روی خط نمی‌شناخت و با این حال همراه او زیر قطار مانده بود.^۷

آتری روز بعد به شفاخانه رفت و با هالوپیتر و خانواده‌اش دیدار کرد. لری، پدر جوان، همراه او مقابل خبرنگاران ایستاد و از نجات پسرش سخن گفت. خبرگزاری اسوشیتدپرس در گزارش آن روز، قدردانی خانواده را ثبت کرد. نجات‌یافته روی تخت درمان بود و مردی که به کمکش رفته بود، حالا می‌توانست او را در وضعیتی دیگر ببیند.^۷

در همان گزارش، مادر آتری نیز درباره پسرش صحبت کرد. او از خطر کاری که انجام داده بود آگاه بود و آن را به تربیت خانوادگی در کمک به مردم پیوند می‌داد. خبر از یک سکوی مترو بیرون آمده و به خانه‌ها رسیده بود، به پدری که پسرش زنده مانده بود و مادری که پسرش برای نجات یک نفر خطر کرده بود.^۷

دو روز بعد، در شهرداری

چهارم جنوری، مایکل بلومبرگ، شهردار وقت نیویارک، در مراسمی از آتری تقدیر کرد. خانواده او نیز حضور داشتند. شهرداری نشان برنزی شهر را به او داد، نشانی برای شهروندانی که اقدام و خدمت برجسته‌ای انجام داده بودند. در اعلامیه رسمی مراسم، نام او در کنار شرح کوتاهی از همان لحظه نجات آمده بود.^۲

اداره حمل‌ونقل نیز برای او کارت‌های سفر رایگان در نظر گرفت. این هدیه با زندگی روزمره‌اش ارتباط داشت. مردی که با مترو رفت‌وآمد می‌کرد، حالا بابت آنچه در یک ایستگاه انجام داده بود، در برابر مدیران همان شبکه ایستاده بود. در خبر مراسم، مقام‌های پولیس، آتش‌نشانی و حمل‌ونقل نیز از حاضران نام برده شده‌اند.^۲

نام آتری در فاصله کوتاهی به برنامه‌های خبری و گفت‌وگوهای تلویزیونی راه یافت. خبرنگاران از او می‌خواستند حرکتش را شرح دهد و دوباره نشان بدهد چگونه جوان را نگه داشته بود. بعضی مصاحبه‌ها در خود ایستگاه انجام شد. آتری به جایی برگشته بود که برای چند لحظه، تفاوت میان زندگی و مرگ به یک تصمیم و فضای اندک میان ریل‌ها وابسته شده بود.^۶

از هارلم تا تالار کنگره

در بیست‌وسوم جنوری، نام او در فهرست مهمانان جایگاه بانوی اول امریکا برای سخنرانی سالانه رئیس‌جمهور دیده می‌شد. کاخ سفید او را با شغلش معرفی کرده بود، کارگر ساختمانی از نیویارک. نام دو دخترش نیز در همان فهرست آمده بود. سه هفته پس از روز مترو، خانواده به مراسمی دعوت شده بود که در سراسر کشور پخش می‌شد.^۳

جورج دبلیو بوش در سخنرانی خود به ماجرای ایستگاه اشاره کرد. او از مردی گفت که با دو دخترش منتظر بود و برای نجات یک نفر پایین رفت. حاضران ایستادند و آتری را تشویق کردند. عکس رسمی کاخ سفید، او را میان جمعیت نشان می‌دهد، پس از آن‌که نامش در تالار مطرح شد. تصویر شاخص این نوشته همان لحظه را ثبت کرده است.^۸

دعوت رسمی، زندگی پیش از حادثه او را تغییر نمی‌داد. او همچنان مردی از هارلم بود که در ساختمان‌سازی کار کرده و پدر دو کودکی بود که شاهد آن روز بودند. تفاوت این بود که حالا شمار زیادی از مردم، نام و چهره‌اش را می‌شناختند. مسیر آشنای ایستگاه به برنامه‌های تلویزیونی، تقدیر شهری و سخنرانی رئیس‌جمهور وصل شده بود.^۳۸

وقتی دوربین‌ها رفتند

یک سال پس از نجات، گزارش دیگری از اسوشیتدپرس او را در رستورانی نزدیک همان ایستگاه یافت. آتری از کار، دخترانش و برنامه‌های فراوانی صحبت می‌کرد که پس از حادثه پیش آمده بود. او همچنان در یک پروژه ساختمانی کار می‌کرد. قرار بود در سالگرد رویداد نیز طبق معمول صبح زود به محل کار برود.^۴

در همان گفت‌وگو، از ساختمانی یاد کرد که زمانی روی داربست بیرون آن کار کرده بود و بعدها درونش در مراسمی به افتخارش شرکت کرد. این جزئیات، دو بخش زندگی او را کنار هم می‌گذارد، کارگری که برای ساختن شهر از ارتفاع بالا می‌رفت و شهروندی که حالا مردم برای تقدیر از او گردهم می‌آمدند. او درباره ادامه ارتباط با خانواده هالوپیتر نیز سخن گفت.^۴

در اپریل ۲۰۰۸، بنیاد کارنگی نام ویسلی جیمز آتری را میان دریافت‌کنندگان مدال خود اعلام کرد. این بنیاد اقدام کسانی را بررسی می‌کند که برای نجات دیگران جان خود را در معرض خطر جدی قرار داده‌اند. ثبت نام آتری در پرونده بنیاد، شرح مستقل دیگری از آن رویداد بر جای گذاشت، با تأکید بر تلاش ناموفق برای بالابردن جوان، رسیدن قطار و بیرون‌آوردن هر دو پس از قطع برق.^۹

در مرکز این همه تقدیر، همان جوان روی خط مانده است و پدری که می‌کوشد او را برگرداند. قطار نزدیک می‌شود و تلاش اول نتیجه نمی‌دهد. آتری مسیر دیگری پیدا می‌کند. کمی بعد، از زیر قطار صدایش شنیده می‌شود، صدای پدری که می‌خواهد دو دخترش بدانند او و آن مرد زنده‌اند.^۵۶

تصویر شاخص، تشویق آتری در تالار کنگره امریکا در جنوری ۲۰۰۷ است. عکس Shealah Craighead، کاخ سفید. پرونده و وضعیت مالکیت عمومی، منبع اصلی.