نیلس بوهلین چگونه دو مسیر کمربند را با یک بست در موتر جمع کرد؟
بخشهای این نوشته

در پایان دهه ۱۹۵۰، نیلس بوهلین در شرکت ولوو روی کمربندی کار میکرد که بتواند هنگام توقف ناگهانی، بخشهای بالایی و پایینی بدن سرنشین را نگه دارد. کمربندهای سادهای که فقط از روی کمر میگذشتند پیش از آن وجود داشتند. برای افزودن پشتیبانی بخش بالایی بدن، راهی لازم بود که استفاده روزمره را بیش از اندازه پیچیده نسازد. سرنشین باید بتواند کمربند را در زمانی کوتاه ببندد و باز کند.
در طرح بوهلین، بخشی از نوار از روی لگن میگذرد و بخش دیگر از روی شانه به سوی کمر میآید. نقاط اتصال به بدنه و بست با هم شکل کمربند سهنقطهای را میسازند. هنگام بستن، کاربر بخشهای جداگانه را از دو طرف تنظیم نمیکرد. یک بست امکان میداد دو مسیر نوار در همانجا به هم برسند. شکل قرار گرفتن نوار بر بدن و آسانی بستن، هر دو در طرح اهمیت داشتند.
یک طرح در موترهای عادی
ولوو در ۱۹۵۹ مدلهایی از جمله پیوی ۵۴۴ و آمازون را با کمربند سهنقطهای در صندلیهای پیشرو عرضه کرد. وارد شدن کمربند به تولید عادی مرحله مهمی بود. در کارگاه میتوان یک نوار یا بست را برای آزمایش روی یک صندلی گذاشت. در خط تولید، جای اتصال باید در شمار زیادی بدنه به صورت یکسان آماده شود. برای استفاده روزانه نیز بست و نوار باید در جایی باشند که مردم بتوانند هر بار که سوار میشوند به آنها دسترسی پیدا کنند.

گواهی اختراع بعدا در کشورهایی از جمله امریکا صادر شد. طرح در موترهای شرکتهای دیگر نیز گسترش پیدا کرد. شکل و وسایل کمربند در نسلهای بعد تغییر کردند. بعضی سامانهها برای جمع و آزاد کردن نوار یا کنترل کشش از اجزای تازه استفاده کردند. اصل تقسیم مسیر میان لگن و شانه در بسیاری از آنها باقی ماند.
داستان بوهلین از بررسی دو کار آغاز شد. کمربند باید بدن را در جای مناسبی نگه میداشت و در همان حال بستن آن برای سرنشین در رفتوآمد عادی آسان میماند. در نقشه میتوان سه نقطه اتصال را جدا دید. مسافر هنگام نشستن با یک نوار و یک بست روبهرو میشود. تبدیل چند نقطه روی بدنه به کاری که با یک حرکت قابل انجام باشد، بخش ماندگار طرح او شد.
منابع
عکس شاخص. نمونه موتر ولوو پیوی ۵۴۴ مدل ۱۹۵۹. TTTNIS، CC0.


