چرا نخستین راهنمای سرخ میشلن جای تیل و ترمیم موتر را نشان میداد؟

بخشهای این نوشته
در فرانسه سال ۱۹۰۰، کسی که با موتر از شهر خود بیرون میرفت باید پیش از رسیدن به مقصد درباره چند توقف تصمیم میگرفت. اگر تیل کم میشد یا تایر آسیب میدید، دانستن نام شهر بعدی کافی نبود. مسافر باید میفهمید در کدام محل میتواند تیل بگیرد، کجا کسی برای ترمیم پیدا میشود و در پایان روز کجا میتواند بماند. شرکت تایرسازی میشلن در همان سال کتابچهای سرخ به راه انداخت که بخشی از این پاسخها را یکجا گرد میآورد.
در آن زمان شمار موترها در فرانسه به چند هزار میرسید. خدمات مربوط به رانندگی در همه راهها به آسانی پیدا نمیشد. آندره و ادوار میشلن میخواستند با فراهم کردن معلومات راه، سفر با موتر را آسان کنند. شرکت نسخه نخست را رایگان به رانندگان داد. کسی که دفترچه را با خود میبرد میتوانست هنگام برنامهریزی یا در میان راه، فهرست جایهای لازم را مرور کند.
برنامهریزی برای توقفهای میان راه
در راهنمای نخست نام محلهای تیل، گاراژها و هوتلها دیده میشد. برای مسافری که یک روز را در جاده میگذراند، هر کدام کاربرد جدا داشت. تیل برای ادامه حرکت لازم بود، گاراژ در یک خرابی اهمیت پیدا میکرد و هوتل به تنظیم فاصله میان روزهای سفر کمک میکرد. فهرست چاپی این خدمات بخشی از دانشی را که معمولا باید در محل از کسی میپرسیدند، پیش از رسیدن به شهر بعدی در اختیار مسافر میگذاشت.

شرکت فروشنده تایر از گسترش سفرهای موتری سود میبرد. راهنما هم به استفاده از موتر کمک میکرد و هم نام شرکت را همراه سفر میساخت. بعدها کتابچه فروخته شد و انتخاب رستورانتها شکل شناختهشدهتری پیدا کرد. در نسخه ۱۹۰۰، مسائل روزمره رانندگی در بخش عمده کار جا داشتند. فهرست محلهای ترمیم در زمانی به کار میآمد که یافتن خدمات در فاصله دور از آبادی آسان نبود.
جلد سرخ یک نشانه برای کتابچهای شد که از روی میز به داخل موتر میرفت. راننده میتوانست آن را پیش از حرکت ورق بزند، چند توقف را پیدا کند و اگر وضع راه عوض میشد به آن برگردد. داستان نسخه نخست از همین کار کوچک میآید. اطلاعاتی که در گاراژ، تیلفروشی و محل اقامت پراکنده بود، در یک کتاب به ترتیب جاها درآمد تا همراه کسی باشد که هنوز به آنجا نرسیده بود.
منابع
عکس شاخص. راهنمای سرخ میشلن از سال ۱۹۰۰ برای رانندگان موتر در فرانسه. Michelin، جلد چاپ ۱۹۰۰، مالکیت عمومی.


