چرا تلگراف میان دوور و کاله به یک کابل دوم نیاز پیدا کرد؟
بخشهای این نوشته

در ۱۸۵۰، کابلی را از کشتی به کف آب میان دوور انگلستان و کاله فرانسه فرستادند. کارکنان تلگراف میخواستند پیام از راه سیمی بگذرد که بیشتر مسیرش در زیر آب بود. تا آن زمان تلگراف روی زمین از راه تیرها و سیمهایی میگذشت که میشد جای آنها را دید. در تنگه، کار به پوششی وابسته بود که جریان را درون سیم نگه دارد و هنگام رها شدن، کشیدن و ماندن در آب دوام بیاورد.
در کابل نخست، عایق دور سیم گذاشته شده بود. نمونهای از همان کابل در مجموعه موزیم علوم بریتانیا نگهداری میشود. از روی قطعه میتوان دید که گذر سیم از زیر آب به انتخاب مواد بستگی داشت. برای کار دستگاه، باید تماس سیم با آب محدود میشد. کار دیگری هم لازم بود. کابل باید در مسیری که کشتی میرفت صاف پایین میآمد و پس از رسیدن به کف در برابر فشار و حرکت مقاوم میماند.
آزمون کوتاه و کابل تازه
کابل ۱۸۵۰ امکان برقراری تماس را برای مدت کوتاهی نشان داد، اما برای خدمت پایدار دوام نکرد. در ۱۸۵۱، کابل دیگری برای گذر از تنگه آماده شد. پوشش بیرونی محکمتری داشت و از چند سیم استفاده میکرد. بالا رفتن وزن و سختی کابل بر چگونگی حمل و پایین کردن آن اثر میگذاشت. سازندگان باید میان حفاظت بیشتر در برابر کشش و امکان اداره بار روی کشتی توازن برقرار میکردند.

پس از ورود کابل دوم به کار، دو ساحل با شبکه پیوستهتری ارتباط پیدا کردند. یک پیام میتوانست در شبکه زمینی آغاز شود و از بخشی بگذرد که در کف تنگه قرار داشت. کسی که متن را در آغاز برای فرستادن میداد، همه مسیر سیم را نمیدید. کارمندان هر سوی آب باید از رسیدن نشانهها و ارتباط خط با شبکه خشکی اطمینان پیدا میکردند.
موزیم علوم امروز از هر دو کابل نمونه دارد. کنار هم گذاشتن آنها امکان میدهد داستان را از راه اشیا دنبال کرد. کابل نخست نشان میدهد گذاشتن سیم عایقدار در آب چگونه امتحان شد. کابل دوم نشان میدهد برای استفاده پیوسته، حفاظت فزیکی جدیتر لازم بود. فاصله کوتاه تنگه برای کسانی که از ساحل نگاه میکردند مشخص بود. برای مهندس، راه موفق درست زمانی شکل گرفت که سیم بتواند در همان فاصله زیر آب بماند و کارش را ادامه بدهد.
منابع
عکس شاخص. کشتی گولایت در تصویر تاریخی مربوط به کابلگذاری تنگه در ۱۸۵۰. Personnel PTT، مالکیت عمومی.


