کارپاتیا چگونه در تاریکی به قایقهای تایتانیک رسید؟

بخشهای این نوشته
در آغاز بامداد ۱۵ اپریل ۱۹۱۲، اپراتور بیسیم کشتی کارپاتیا پیامی از تایتانیک گرفت. تایتانیک به کوه یخ خورده بود و کمک میخواست. آرتور راسترون، کپتان کارپاتیا، مسیر کشتی خود را تغییر داد. میان جایی که دو کشتی قرار داشتند فاصله بود و رسیدن به محل زمان میبرد. کارکنان کارپاتیا در همان مدتی که کشتی به سوی موقعیت گزارششده میرفت، برای پذیرش کسانی آماده شدند که در صورت رسیدن کمک باید از آب یا قایق به عرشه بالا میآمدند.
راسترون دستور داد کمکهای طبی و بخشهای پذیرایی آماده شوند. کارکنان در قسمتهای گوناگون کشتی وظیفه گرفتند. بر روی عرشه برای بالا آوردن مردم از قایقها آمادگی گرفته شد. در آن ساعت، خدمه هنوز شمار کسانی را که زنده مانده بودند نمیدانستند. کارپاتیا هم باید از همان ناحیه اقیانوس اطلس میگذشت که در آن یخ دیده شده بود.
نخستین قایق کنار بدنه
تایتانیک پیش از رسیدن کارپاتیا غرق شد. طبق اسناد آرشیف ملی امریکا، کارپاتیا حدود ساعت چهار و ده دقیقه بامداد کنار نخستین قایق نجات رسید. نور روز هنوز کامل نشده بود. کسانی که سوار قایقها بودند باید از سطح آب به عرشه کشتی بالا میآمدند. این کار برای افرادی که ساعتها در سرما مانده یا از توان افتاده بودند، به کمک کارکنان نیاز داشت. پس از نخستین قایق، کار جستوجو و انتقال بازماندگان از قایقهای دیگر ادامه یافت.

کارپاتیا بیش از هفتصد بازمانده را به کشتی آورد. برای بسیاری از آنان، محل استراحت، پوشاک و رسیدگی ابتدایی باید در خود کشتی فراهم میشد. پیامهای بیسیم به پرسشهای کسانی مربوط میشد که در خشکی در انتظار خبر بودند. خانوادهها در آغاز اطلاعات کامل از سرنوشت خویشاوندان خود نداشتند. فهرستهای نجاتیافتگان به تدریج گردآوری و فرستاده شد.
کارپاتیا در ۱۸ اپریل به نیویارک رسید. عکسهای بندر نشان میدهند که جمعیت در کنار اسکله گرد آمده بود. برای بازماندگان، راهی که از قایقهای کوچک آغاز شد در آن اسکله به خشکی رسید. در اسناد تحقیق بعدی، زمان دریافت پیام، تغییر مسیر و رسیدن به قایقها ثبت شد. فاصله میان آن ساعتها نشان میدهد که نجات، علاوه بر دریافت پیام، به چندین کار وابسته بود که باید در تاریکی و پیش از دیدن اولین قایق آماده میشدند.
منابع
عکس شاخص. کشتی کارپاتیا در اسکله شماره ۵۴ نیویارک در اپریل ۱۹۱۲. Bain News Service، مالکیت عمومی.


