رفتن به محتوا
وب‌سایت احمد وحید پیمان
خوراک نوشته‌هاتماس
روایت، تاریخ، اندیشه

در نوشته‌ها جست‌وجو کنید

تاریخ

نامه‌های پونی اکسپرس چگونه از زین یک اسپ به زین دیگر رسیدند؟

سوم اپریل ۱۸۶۰، بسته‌های پستی از دو سوی یک مسیر در امریکا به حرکت درآمدند. یک گروه از نزدیک رود میزوری به سوی غرب رفت و گروه دیگر از ساکرامنتو در کالیفرنیا به سوی شرق حرکت کرد. مقصد نامه‌ها صدها کیلومتر دورتر از جای شروع بود. سوارکار در تمام راه از یک اسپ استفاده نمی‌کرد. در ایستگاه‌ها باید نامه‌ها به اسپ آماده دیگری منتقل می‌شدند و سفر دوباره به حرکت می‌افتاد.
اندازه متن
نامه‌های پونی اکسپرس چگونه از زین یک اسپ به زین دیگر رسیدند؟

سوم اپریل ۱۸۶۰، بسته‌های پستی از دو سوی یک مسیر در امریکا به حرکت درآمدند. یک گروه از نزدیک رود میزوری به سوی غرب رفت و گروه دیگر از ساکرامنتو در کالیفرنیا به سوی شرق حرکت کرد. مقصد نامه‌ها صدها کیلومتر دورتر از جای شروع بود. سوارکار در تمام راه از یک اسپ استفاده نمی‌کرد. در ایستگاه‌ها باید نامه‌ها به اسپ آماده دیگری منتقل می‌شدند و سفر دوباره به حرکت می‌افتاد.

نامه را در پوشش چرمی ویژه‌ای به نام موچیلا حمل می‌کردند. پوشش روی زین جا می‌گرفت و محفظه‌هایی برای بسته‌های پستی داشت. هنگام رسیدن به ایستگاه، می‌شد پوشش را از زین اسپ خسته برداشت و روی زین اسپ تازه گذاشت. این شیوه به افراد ایستگاه امکان می‌داد بسته‌های پستی را به صورت یک مجموعه جابه‌جا کنند. گاهی همان سوارکار ادامه می‌داد و در مرحله‌ای دیگر یک سوارکار تازه نامه را تحویل می‌گرفت.

نامه روی گردنه

سام همیلتن در بخش نخست سفر از ساکرامنتو به سمت شرق حرکت کرد. اداره پارک‌های ملی امریکا از چند بار عوض شدن اسپ در مسیر او یاد می‌کند. همیلتن پس از طی نوبت خود بسته‌ها را به وارن اپسن رساند. اپسن آن‌ها را از بخش کوهستانی سیرا نوادا گذراند. هوا در آن بخش برفی بود و سرعت مسیر به آمادگی اسپ و افراد در ایستگاه‌های بعدی هم بستگی داشت. هر سوارکار مسئول قطعه‌ای از راه بود و بسته‌های پستی سفر همه آن قطعه‌ها را پی در پی انجام می‌دادند.

نمونه پوشش چرمی موچیلا روی زین در نمایشگاه موزیم ملی پست امریکا
نمونه پوشش چرمی موچیلا روی زین در نمایشگاه موزیم ملی پست امریکا. Smithsonian National Postal Museum، مالکیت عمومی.

نامه‌هایی که از سمت میزوری حرکت کرده بودند، در اپریل همان سال به کالیفرنیا رسیدند. شبکه برای ادامه باید اسپ، زین، نیروی انسانی و محل توقف را در فاصله‌های مشخص آماده نگه می‌داشت. بعد از گسترش خط تلگراف در ۱۸۶۱، پیام می‌توانست با وسیله دیگری در زمانی کوتاه‌تر منتقل شود و کار این خدمت پستی پایان یافت.

طول مسیر روی نقشه چشمگیر است، اما روش کار را می‌توان در یک ایستگاه دید. کسی باید اسپ تازه را آماده می‌کرد. سوارکار باید به نقطه تحویل می‌رسید و مسئول مرحله بعدی پوشش چرمی را می‌گرفت. نامه در بیرون از دست فرستنده و گیرنده به همین جابه‌جایی‌ها وابسته بود. مسیر غرب و مسیر شرق از تکرار این کار کوچک در ایستگاه‌های متعدد ساخته می‌شدند.

منابع

عکس شاخص. نقشه تاریخی مسیر پونی اکسپرس با تصویر سوارکاران و ایستگاه‌ها. William Henry Jackson، مالکیت عمومی.

دیدگاه‌تان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسترسی سریع

ابزارها

برای بستن، به سمت راست بکشید

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com
Verified by MonsterInsights