روزی که زنان آیسلند کار خانه و اداره را کنار گذاشتند
بخشهای این نوشته

در ۲۴ اکتبر ۱۹۷۵، زنان در بخشهای مختلف آیسلند برای یک روز از کار معمول خود دست کشیدند. شماری به محل کار معاشبگیر نرفتند و شماری کارهای بیمعاش خانه را انجام ندادند. در ریکیاویک جمعیت بزرگی در میدان لیکیارتورگ گرد آمد. هدف این بود که اهمیت کار زنان در خانه، اداره و کارخانه در همان روز از راه نبودنشان محسوس شود.
اندیشه گردهمایی در سالی پیش رفت که سازمان ملل آن را سال جهانی زنان نامیده بود. گروههای زنان درباره شکل اعتراض و نام آن گفتوگو کردند. برگزارکنندگان تعبیر «روز رخصتی زنان» را به کار بردند. این تعبیر اجازه میداد زنانی با زمینههای کاری و دیدگاههای مختلف بتوانند در برنامه سهم بگیرند. کسی که معاش نمیگرفت ولی هر روز از کودک یا خانه نگهداری میکرد نیز میتوانست کار خود را برای آن روز کنار بگذارد.
جای کسانی که هر روز حاضر بودند
نبودن کارکنان در بعضی بخشها اداره روز کاری را دشوار کرد. ادارهها و خانوادهها باید راهی برای کارهایی پیدا میکردند که معمولا به دست زنان انجام میشد. گاهی مردان فرزندان خود را به محل کار بردند. صف گردهمایی تنها یک بخش از اثر آن روز بود. بخش دیگر در محلهایی دیده میشد که انجام کار روزانه به حضور کسی وابسته بود و آن شخص در آن روز نیامده بود.

سخنرانی و برنامههای عمومی در چند جا برگزار شدند. آرشیف تاریخ زنان آیسلند اعلامیهها، عکسها و اسناد گردهمایی را حفظ کرده است. از روی آنها میتوان دید که برنامه تنها در ریکیاویک تنظیم نشده بود. گروههایی در نقاط دیگر کشور نیز برای روز رخصتی اقدام کردند. شمار شرکتکنندگان در هر جا و شکل کار همسان نبود. شباهت در این بود که برای بخشی از یک روز، کار معمول در قالب یک اعتراض عمومی کنار گذاشته شد.
پس از ۲۴ اکتبر، زنان دوباره به محل کار و خانه برگشتند. اسناد درباره روزی ماندند که مردم توانستند سهم کار زنان را از طریق آنچه ناگهان انجام نمیشد بسنجند. برای برگزارکننده، زمان محدود برنامه مهم بود. یک دوره طولانی لازم نبود تا برخی وظیفههای نادیدنی آشکار شوند. کافی بود در همان روز کسانی که هر صبح و هر شام آنها را انجام میدادند به طور همزمان از کار بایستند.
منابع
عکس شاخص. گردهمایی زنان ریکیاویک در ۲۰۰۵، سی سال پس از نخستین روز رخصتی. Johannes Jansson، CC BY 2.5 dk، اندازه تصویر تنظیم شده است.


