ویلیس کریر چگونه برای ثابت ماندن اندازه کاغذ، هوای چاپخانه را تغییر داد؟

بخشهای این نوشته
در آغاز سده بیستم، یک چاپخانه در بروکلین با مشکلی روبهرو بود که در روزهای مرطوب آشکارتر میشد. کاغذ رطوبت میگرفت و اندازهاش اندکی تغییر میکرد. برای چاپ رنگی، یک برگ ممکن بود چند بار از دستگاه بگذرد. اگر اندازه برگ میان دو نوبت عوض میشد، طرح رنگ دوم دقیقا روی جای تعیینشده نمینشست. در تصویر نهایی، فاصله میان رنگها یا خطی بیرون از شکل دیده میشد.
ویلیس کریر مهندس جوانی بود که در ۱۹۰۲ برای بررسی این مشکل طرحی تهیه کرد. کار او در آن مرحله برای ثابت نگه داشتن شرایط داخل چاپخانه بود. خنک کردن هوا بخشی از کار به شمار میرفت. آنچه چاپخانه میخواست، پایین آوردن تغییر رطوبت در ساعتها و روزهایی بود که کاغذ با دستگاهها کار میشد. اگر شرایط هوای اتاق تغییر زیادی نمیکرد، کاغذ در هر نوبت چاپ رفتاری قابل پیشبینیتر داشت.
هوا پیش از رسیدن به کاغذ
کریر به جای تغییر رنگ یا طرح چاپ به هوای پیرامون دستگاه توجه کرد. با سرد شدن هوا، بخشی از بخار آب میتواند به صورت قطره جدا شود. دستگاه میتوانست هوا را پس از کاهش رطوبت دوباره به فضای کار برساند. برای کاربرد صنعتی، دمای مناسب به تنهایی کفایت نمیکرد. باید رابطه میان دما و مقدار آب در هوا شناخته میشد تا فضای چاپ به وضعیت مورد نیاز برسد.

طرحهای بعدی کریر به دستگاهها و روشهایی رسیدند که برای محلهای دیگر هم به کار میرفتند. در بعضی کارخانهها، مردم برای ثابت نگه داشتن شرایط کار مواد به آنها نیاز داشتند. کاربرد برای آسایش در سالنها و ساختمانهای عمومی در دورههای بعد گسترش پیدا کرد. انگیزه آغازین چاپخانه در بروکلین مشخص بود. رنگهای یک برگ باید از نوبتی به نوبت بعدی در جای خود قرار میگرفتند.
داستان را میتوان از روی همان برگ دنبال کرد. هر بار که کاغذ میان غلتکها میرفت، باید اندازه آن با نقشه چاپ هماهنگ میماند. مهندس به جای دست بردن در کار چاپگر، محیطی را تغییر داد که کاغذ در آن قرار داشت. نتیجه مورد نظر در هوا آغاز میشد و روی کاغذ دیده میشد. چند خط رنگی که بر هم مینشستند، نشانهای از حل مشکل رطوبت در یکی از نخستین کاربردهای دستگاه بودند.
منابع
عکس شاخص. ویلیس کریر در عکسی از ۱۹۱۵. 100th Anniversary Press Kit – Carrier Corp، مالکیت عمومی.


