نخلخانه کیو چگونه برای درختان گرمسیری در لندن جا ساخت؟
بخشهای این نوشته

در میانه سده نوزدهم، در باغ گیاهشناسی کیو در لندن، سازندگان بنایی بلند از آهن و شیشه بالا بردند. قرار بود گیاهانی را در خود جا بدهد که از ناحیههای گرم و مرطوب آمده بودند. بعضی گیاهان از نظر ارتفاع و پهنای برگ جایی بیشتر از گلخانه معمولی میخواستند. در داخل بنا باید هم روزنی برای رسیدن نور وجود میداشت و هم راهی برای نگه داشتن دما و رطوبت مطلوب فراهم میشد.
نخلخانه میان ۱۸۴۴ و ۱۸۴۸ ساخته شد. دسیمس برتون در طراحی معماری نقش داشت و ریچارد ترنر در کار سازه آهنی سهم داشت. قوس آهنی امکان میداد بخش میانی سقف بالا برود و فضای بیشتری برای رشد نخلها آماده شود. در میان قوسها، شیشه نور را به داخل میرساند. برخلاف دیوار یک ساختمان معمولی، مقدار زیادی از سطح بنا باید شفاف میماند تا همان جایی که گیاه از هوای بیرون جدا میشود، روشن هم باشد.
خم آهن و حرکت گرما
شکل سقف را بارها به بدنه وارونه کشتی تشبیه کردهاند. در ساختمانهای شیشهای بزرگ، رساندن قوس به طول و شکل درست بخشی از مسئله ساخت بود. هنگامی که سازه آماده شد، نگه داشتن گرما کار دیگری بود. بنا باید در روزهای سرد گرم میماند و آب و هوای داخل آن برای گیاهان اداره میشد. جا برای کارکنانی لازم بود که به بخشهای گوناگون دسترسی داشته باشند.

راههای داخل نخلخانه بازدیدکننده را از کنار گیاهان و به بخشهای بالاتر میبرند. از پایین، ساقه به سوی سقف پیدا است. از مسیر بالاتر میتوان سطح برگ و انحنای شیشه را کنار هم دید. نمونههای گیاهی در طول زمان عوض شدهاند، اما ارتفاع و نورگیر بودن بنا همچنان بر نوع کار آن اثر دارند. رسیدگی به گیاهان بخشی از عمر روزانه ساختمانی است که برای نگهداری موجودات در حال رشد ساخته شده است.
نخلخانه برای آن ساخته شد که بخشی از شرایط اقلیمی دیگر در یک محوطه در لندن فراهم شود. یک بخش کار را آهن و شیشه پیش میبردند و بخش دیگر به مراقبت پیوسته نیاز داشت. برای دیدن ارتباط این دو، میتوان مسیر یک نخل را از خاک تا برگهای بالایی دنبال کرد. شعاع قوس و روشنایی سقف در همان جایی اهمیت پیدا میکنند که گیاه برای رشد به فضا و نور نیاز دارد.
منابع
عکس شاخص. نمای بیرونی نخلخانه آهن و شیشه در باغ کیو. Daniel Case، CC BY-SA 3.0، اندازه تصویر تنظیم شده است.


