سقوط صفویان نقطه عطفی در تاریخ ایران بود که پایان یک سلسله قدرتمند را رقم زد،. همچنین آغاز دوره‌ای پرآشوب و ناپایدار را نیز به دنبال داشت. این دوره که به واسطه ضعف‌های داخلی و فشارهای خارجی شکل گرفت، زمینه را برای تشتت سیاسی، اقتصادی و اجتماعی فراهم آورد.
ضعف‌های درونی و بحران مشروعیت
در اواخر دوره صفوی، ضعف‌های مدیریتی و فساد در دربار، نارضایتی گسترده‌ای را در میان اقشار مختلف جامعه ایجاد کرد. جانشینی‌های نامشخص و نزاع‌های درونی میان شاهزادگان، ساختار سیاسی را به شدت تضعیف کرد. در چنین فضایی، قدرت مرکزی به تدریج از کنترل خارج شد و فرمانروایان محلی و ایلات مختلف به دنبال افزایش نفوذ خود برآمدند. این تشتت قدرت، به ویژه در مناطق مرزی و دورافتاده، باعث شد که امنیت عمومی کاهش یابد و هرج و مرج به تدریج شکل بگیرد. از سوی دیگر، بحران مشروعیت صفویان در میان مردم و روحانیون، که پایه‌های حکمرانی صفوی را تشکیل می‌دادند، باعث شد تا حمایت عمومی از حکومت کاهش یابد و گروه‌های مخالف فرصتی برای تحرک بیابند.
فشارهای خارجی و ورود بیگانگان
همزمان با ضعف‌های داخلی، ایران با تهدیدهای خارجی متعددی روبرو بود. حملات نظامی از سوی عثمانی‌ها در غرب و افغان‌ها در شرق، مرزهای کشور را ناامن کرد و بخش‌های وسیعی از خاک ایران را به اشغال درآورد. سقوط اصفهان به دست افغان‌ها در اوایل قرن 18، نمادی از فروپاشی کامل قدرت صفوی بود و نشان داد که دولت مرکزی دیگر قادر به دفاع از قلمرو خود نیست. این اتفاقات، علاوه بر تضعیف بیشتر حکومت، زمینه را برای مداخلات قدرت‌های خارجی فراهم آورد. روسیه و دیگر امپراتوری‌های همسایه، از این فرصت استفاده کرده و به دنبال گسترش نفوذ خود در ایران بودند. در این شرایط، نبود یک رهبری قوی و متحد، کشور را به چند قطب قدرت تقسیم کرد که هر کدام به دنبال منافع خود بودند و در نتیجه، ایران وارد دوره‌ای از آشوب و بی‌ثباتی شد.
در نهایت، سقوط صفویان به معنای پایان یک سلسله سلطنتی،. همچنین شروع دوره‌ای بود که در آن ایران برای سال‌ها درگیر جنگ‌های داخلی، رقابت‌های قبیله‌ای و نفوذ بیگانگان باقی ماند. این دوره، با وجود دشواری‌های فراوان، زمینه‌ساز تحولات سیاسی و اجتماعی مهمی شد که بعدها در شکل‌گیری دولت‌های نوین ایران تأثیرگذار بود.
