چگونه یادداشتهای ایدا بلکجک روایت ماندنش در جزیره ورانگل را نگه داشتند؟

بخشهای این نوشته
وقتی ایدا بلکجک در ۱۹۲۱ به جزیره ورانگل رفت، قرار بود در سفر به عنوان خیاط کار کند. او از مردم اینوپیات آلاسکا بود و با گروه کوچکی به جزیرهای در شمال سیبری رسید. دوری از آبادیهای دیگر به این معنا بود که گروه برای رسیدن تدارکات و بیرون رفتن از جزیره به کشتی وابسته بود. یخ دریا میتوانست برنامه کشتی را تغییر بدهد. همین فاصله به تدریج کارهای روزانه بلکجک را عوض کرد.
کشتیای که قرار بود در ۱۹۲۲ به محل برسد نتوانست از میان یخ تا جزیره پیش برود. بخشی از آذوقه کم شد و اوضاع جسمی یکی از همراهان، لورن نایت، رو به وخامت رفت. سه نفر دیگر در زمستان از محل اقامت بیرون شدند تا کمک پیدا کنند و برنگشتند. بلکجک با نایت در جزیره ماند. در مدتی که نایت از بیماری رنج میبرد، او مراقبت از وی و بخشی از کارهای لازم برای زندگی در محل را همزمان پیش برد.
روزهایی که تنها یک نفر ثبت میکرد
پس از مرگ نایت در ۱۹۲۳، بلکجک دورهای را بدون همراه انسانی در جزیره گذراند. گربهای که با گروه آمده بود نیز در محل ماند. بلکجک درباره کارها و شرایط در نوشتههایش یادداشت گذاشت. این نوشتهها کمک میکنند میان روزهای انتظار و زمان نجات فاصله روشنی دیده شود. کسانی که بعدا داستان را از بیرون شنیدند، از راه یادداشتها میتوانند به برخی جزئیات نزدیک شوند که تنها فرد باقیمانده شاهد آنها بود.

در آگست ۱۹۲۳، کشتی امداد به جزیره رسید و بلکجک را بیرون برد. او تنها بازمانده انسانی گروه بود. بخشی از مدارک سفر، از جمله دفتر و عکسها، در مجموعه کتابخانه دارتموث نگهداری میشوند. کنار هم گذاشتن این اسناد نشان میدهد که مسئولیت او از مهارتی که برای استخدامش لازم بود فراتر رفت. پس از قطع رسیدن کمک، هر ساعت روز را باید با کارهای مربوط به خوراک، مراقبت و انتظار برای بازگشت کشتی میگذراند.
برای شناخت داستان بلکجک، تصویر رسیدن کشتی تنها پایان راه را نشان میدهد. دفتر به خواننده اجازه میدهد به بخشهایی از زمانی برگردد که پایان آن معلوم نبود. خود بلکجک در آن فاصله تنها کسی بود که میتوانست چیزی از تجربه روزانهاش ثبت کند. به همین سبب، نوشتههایش در کنار گزارشهای سفر جای مستقلی پیدا کردند.
منابع
عکس شاخص. ایدا بلکجک در لباس زمستانی در تصویر چاپشده از سفر ورانگل. Vilhjalmur Stefansson، مالکیت عمومی.


