رفتن به محتوا
وب‌سایت احمد وحید پیمان
خوراک نوشته‌هاتماس
روایت، تاریخ، اندیشه

در نوشته‌ها جست‌وجو کنید

تاریخ

چگونه ماریا میچل نقطه کم‌نور بالای ستاره قطبی را به یک کشف تبدیل کرد؟

شام اول اکتبر ۱۸۴۷ در نانتاکت، ماریا میچل آسمان را با تلسکوپ نگاه می‌کرد. در بالای ستاره قطبی، جسمی کم‌نور در میدان دید قرار گرفت. پدرش ویلیام در یادداشت خود وقت را حدود ده و نیم شب و فاصله را نزدیک پنج درجه بالاتر از ستاره قطبی ثبت کرد. برای کسی که آسمان را مرتب می‌دید، جای جسم اهمیت داشت. پیدا کردن آن، آغاز کاری بود که باید با یادداشت و مشاهده بیشتر دنبال می‌شد.
چگونه ماریا میچل نقطه کم‌نور بالای ستاره قطبی را به یک کشف تبدیل کرد؟
اندازه متن

شام اول اکتبر ۱۸۴۷ در نانتاکت، ماریا میچل آسمان را با تلسکوپ نگاه می‌کرد. در بالای ستاره قطبی، جسمی کم‌نور در میدان دید قرار گرفت. پدرش ویلیام در یادداشت خود وقت را حدود ده و نیم شب و فاصله را نزدیک پنج درجه بالاتر از ستاره قطبی ثبت کرد. برای کسی که آسمان را مرتب می‌دید، جای جسم اهمیت داشت. پیدا کردن آن، آغاز کاری بود که باید با یادداشت و مشاهده بیشتر دنبال می‌شد.

میچل پیش از آن در خانه با ابزارهای مشاهده نجومی آشنا شده بود. پدرش برای تعیین موقعیت و وقت از چنین ابزارهایی استفاده می‌کرد. دخترش از سال‌های جوانی آسمان را دنبال می‌کرد و بعدها در کتابخانه نانتاکت کار کرد. موقعیت جزیره در ساحل امریکا هم به معنای آن بود که خبر یک مشاهده برای رسیدن به نهادهای نجومی اروپا باید راهی طولانی را می‌پیمود.

ارزش یک تاریخ نوشته‌شده

جسم دیده‌شده دنباله‌داری بود که برای دیدن آن تلسکوپ لازم بود. در آن دوره، پادشاه دنمارک برای کشف دنباله‌دارهایی از این نوع مدال در نظر گرفته بود. برای شناخت تقدم کشف، وقت مشاهده و تاریخ فرستادن گزارش اهمیت پیدا کرد. در روزهای بعد، ناظران دیگری هم دنباله‌دار را دیدند. بخشی از کار پس از مشاهده در نانتاکت، رساندن شرح کشف به کسانی بود که می‌توانستند زمان گزارش‌ها را مقایسه کنند.

ماریا میچل در رصدخانه کالج واسر، سال‌ها پس از کشف دنباله‌دار
ماریا میچل در رصدخانه کالج واسر، سال‌ها پس از کشف دنباله‌دار. Henry S. Wyer، مالکیت عمومی.

با پیگیری خبر از امریکا، مشاهده میچل در بررسی تقدم کشف پذیرفته شد و مدال به او رسید. دنباله‌دار امروز با شناسه C/1847 V1 ثبت می‌شود. سال‌ها بعد، میچل در کالج واسر به تدریس نجوم پرداخت. در آنجا شاگردانش از ابزارهای مشاهده در رصدخانه استفاده می‌کردند. عکس‌های دوره کالج، مرحله دیگری از زندگی کاری او را ثبت کرده‌اند.

آنچه در شب نخست دیده شد، بخشی از آسمان بود که چشم عادی به آسانی آن را نمی‌دید. اعتبار کشف به کاری وابسته بود که پس از دیدن انجام شد. موقعیت جسم را نوشتند، تاریخ را نگه داشتند و گزارش را به بیرون از جزیره رساندند. برای کسی که امروز به یادداشت ویلیام نگاه می‌کند، ساعت شب و فاصله از ستاره قطبی همان جزئیاتی‌اند که یک مشاهده را به رخدادی قابل مقایسه با گزارش ناظران دیگر تبدیل کردند.

منابع

عکس شاخص. ماریا میچل، ستاره‌شناس اهل نانتاکت. Nantucket Historical Association، مالکیت عمومی.

دیدگاه‌تان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسترسی سریع

ابزارها

برای بستن، به سمت راست بکشید

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com
Verified by MonsterInsights