پل لونگبین چگونه راهآهن هانوی را از رود سرخ گذراند؟
بخشهای این نوشته

در اپریل ۱۹۰۲، حرکت قطار در بخشی از راه هانوی تا جیا لام آغاز شد. قطار در این مسیر باید از رود سرخ میگذشت. روی رود پلی با دهانههای فلزی ساخته شده بود که مرکز هانوی را به ساحل دیگر میرساند. پیش از ساختن پل، عبور از رود باید با راههای آبی هماهنگ میشد. راه تازه اجازه میداد خط آهن از حاشیه شهر به شبکهای برسد که در سوی دیگر رود گسترش مییافت.
پروژه در روزگار حکومت استعماری فرانسه اجرا شد. پل را در آغاز به نام پل دومر، برگرفته از نام پل دومر فرماندار عمومی هندوچین، میشناختند. شرکت فرانسوی دِیده و پیله در طراحی و ساخت آن نقش داشت. یک کار اساسی آن بود که فاصله میان پایهها با سازههایی پر شود که عبور قطار را ممکن کنند. بسته شدن هر بخش فلزی به پایهها اهمیت داشت، چون قطار پس از گذشتن از آن بخش بیدرنگ به دهانه بعدی میرسید.
راههای کنار خط آهن
راهآهن در بخش میانی قرار گرفت و مسیرهای کناری امکان رفتوآمد مردم و وسایط را فراهم کردند. گذشتن از رود به این ترتیب در یک سازه برای چند گونه سفر ممکن بود. پل برای بخشی از زمان تنها پل هانوی بر فراز این رود بود. کاری که برای راه دور پیشبینی شده بود، در روزمره شهر هم جا گرفت. پیادهرو و خط آهن هر کدام در بخش جدا قرار داشتند، اما هر دو به همان پایهها تکیه میکردند.

در جنگهای سده بیستم، پل آسیب دید و بخشهایی از آن بازسازی شدند. دهانههای امروزی همه از یک زمان نیستند. در بازدید از پل، میتوان تفاوت شکل بخشهای فلزی را از یک دهانه به دهانه دیگر دید. ترمیمهای دورههای مختلف بخشی از تاریخ استفاده از پلاند. ادامه رفتوآمد به این وابسته بود که میان قطعههای بهجامانده و جایگزین پیوند برقرار شود.
پل امروز با نام لونگبین شناخته میشود. در عکسهای نزدیک آغاز کار، سازه بالای خط آب و در امتداد راهآهن دیده میشود. در عکسهای دورههای بعد، وسایط و رهگذران هم بخشی از منظرهاند. عبور نخستین قطار یک رویداد معین در تاریخ شهر بود. رابطه میان پل و شهر در سفرهای پس از آن ادامه پیدا کرد، هر بار که کسی برای رسیدن به ساحل دیگر راه خود را از کنار خط آهن میگرفت.
منابع
- اداره فرهنگ هانوی و آغاز حرکت خط هانوی به جیا لام
- پورتال دولتی ویتنام و تاریخ پلهای رود سرخ
- اداره گردشگری ویتنام و طراح و سازنده پل لونگبین
عکس شاخص. پل دومر، که امروز لونگبین نام دارد، در تصویر آغاز سده بیستم. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


