چگونه هکتور گیمار ورودیهای متروی پاریس را از قطعههای تکرارشونده ساخت؟
بخشهای این نوشته

در جولای ۱۹۰۰، نخستین خط متروی پاریس به کار افتاد. برای کسی که در خیابان میرفت، خط زیر زمین دیده نمیشد. جایی که مسافر باید راه خود را پیدا میکرد، نقطهای در کنار پیادهرو بود که به پلههای پایین میرسید. ورودی نیاز داشت هم از دور شناخته شود و هم در خیابانهای مختلف جا بگیرد. هکتور گیمار برای این بخش از شبکه، مجموعهای از ورودیها با شکلهای خمیده طراحی کرد.
بالای شماری از ورودیها واژه متروپولیتن دیده میشد. همین نوشته در کنار شکل پایهها به شناخت ورودی از فاصلهای دورتر کمک میکرد. پایههای چراغ و نردهها شکلهایی داشتند که به ساقه و برگ شباهت پیدا میکردند. شکل از جنبش هنر نو تاثیر داشت. در عین حال، ورودی باید به کار روزانه پاسخ میداد. مسیر پله باز میماند، کنارهها با نرده مشخص میشدند و نشانه به مسافر کمک میکرد تشخیص بدهد از کجا پایین برود.
قطعهای برای بیش از یک ورودی
گیمار در کار خود از قطعههای چدنی استفاده کرد که میشد آنها را در قالب ساخت و در محلهای متفاوت نصب کرد. پلهها و فضای کنار خیابان در همه ایستگاهها اندازه یکسان نداشتند. تکرار قطعهها امکان میداد طرح در ترکیبهای مختلف جا بگیرد. در نتیجه، کسی که از محل دیگری میآمد میتوانست همان زبان شکل را دوباره بشناسد. خم نرده و جای نوشته در کنار کار نشانهگذاری، به ورودی چهره معین میدادند.

برخی ورودیها پوشش شیشهای داشتند و شماری با نرده و تابلو مشخص میشدند. در نمونههای سرپوشیده، شیشهها در بالای پلهها قرار داشتند. در دورههای بعد، بعضی نمونهها برداشته یا جابهجا شدند. مجموعهای از نمونهها در شهر باقی ماندهاند و اداره مترو آنها را در معرفی میراث شبکه یاد میکند. برای شناخت کار گیمار میتوان به شباهت قطعهها در دو محل توجه کرد و بعد اندازه و ترکیب متفاوت هر ورودی را دید.
نخستین خط مترو در زیر راههای شهر حرکت میکرد و بخش بالایی راه در اختیار رهگذر باقی میماند. طراحی ورودی آن دو سطح را برای مسافر به هم میرساند. کسی که تابلو را میدید، از میان پایهها میگذشت و پلههای زیر زمین را پیدا میکرد. همان قطعههایی که کارگاه ساخته بود، در خیابان به نشانی برای شروع سفر در شبکه تبدیل شدند.
منابع
عکس شاخص. ورودی سرپوشیده متروی پورت دوفین، طرح هکتور گیمار. Moonik، CC BY-SA 3.0، اندازه تصویر تنظیم شده است.


