رفتن به محتوا
وب‌سایت احمد وحید پیمان
خوراک نوشته‌هاتماس
روایت، تاریخ، اندیشه

در نوشته‌ها جست‌وجو کنید

تاریخ

روزی که آتشفشان پاریکوتین از میان یک کشتزار سر برآورد

در ۲۰ فبروری ۱۹۴۳، در ناحیه میچوآکان مکسیکو از زمینی که برای کشاورزی استفاده می‌شد خاکستر و گاز بیرون آمد. دیونیسیو پولیدو از نخستین کسانی بود که رویداد را در همان محل دید. در آغاز، نشانه‌ها از شکافی در سطح زمین پیدا شدند. سپس مواد بیشتری از همان نقطه بیرون آمدند و در اطراف جمع شدند. برای مردم محل، چیزی که در بالای زمین شکل می‌گرفت هنوز نام و اندازه شناخته‌شده‌ای نداشت.
اندازه متن
روزی که آتشفشان پاریکوتین از میان یک کشتزار سر برآورد

در ۲۰ فبروری ۱۹۴۳، در ناحیه میچوآکان مکسیکو از زمینی که برای کشاورزی استفاده می‌شد خاکستر و گاز بیرون آمد. دیونیسیو پولیدو از نخستین کسانی بود که رویداد را در همان محل دید. در آغاز، نشانه‌ها از شکافی در سطح زمین پیدا شدند. سپس مواد بیشتری از همان نقطه بیرون آمدند و در اطراف جمع شدند. برای مردم محل، چیزی که در بالای زمین شکل می‌گرفت هنوز نام و اندازه شناخته‌شده‌ای نداشت.

در روزها و ماه‌های بعد، مخروط آتشفشانی بالا رفت. دانشمندان به محل رسیدند و تغییر شکل و جریان مواد را ثبت کردند. عکس هر دوره برای مقایسه با عکس بعدی اهمیت داشت. اگر یک عکس زمانی گرفته می‌شد که مخروط کوچک بود و عکس دیگر پس از چند ماه، تفاوت میان آن‌ها نشان می‌داد بنا چگونه از مواد گرد نقطه خروج رشد کرده است. پژوهشگران می‌توانستند مراحل پیدایش را از زمانی دنبال کنند که محل هنوز کشتزار و زمین نسبتا هموار بود.

آبادی‌هایی که راه گدازه را دیدند

جریان گدازه به بیرون از پیرامون مخروط رسید. روستاها و زمین‌های کشاورزی در مسیر آن تغییر کردند. مردم چند آبادی از محل زندگی بیرون رفتند و برای سکونت در جای دیگر آماده شدند. در سان خوان پارانگاریکوتیرو، بخشی از کلیسا پس از پوشیده شدن اطراف آن در میان سنگ باقی ماند. عکس‌هایی که بعدا گرفته شدند، دیوار یا برج کلیسا را در بالای میدان گدازه نشان می‌دهند.

بقایای کلیسای سان خوان در میان سنگ‌های گدازه در میچوآکان
بقایای کلیسای سان خوان در میان سنگ‌های گدازه در میچوآکان. Luis López Franco، CC BY-SA 4.0.

فعالیت آتشفشان تا ۱۹۵۲ ادامه داشت. پژوهش‌های بعدی سن و ترکیب مواد دوره‌های مختلف فوران را نیز بررسی کردند. در این مدت، کناره‌ها و راه گدازه‌ها به یک اندازه تغییر نکردند. ثبت پی‌درپی به دانشمندان اجازه داد میان رشد خود مخروط و حرکت مواد روی زمین فرق بگذارند. سرگذشت آتشفشان برای مردم محل هم به زمان دیگری مربوط بود. آنان باید از مسیر کشت و خانه‌هایی بیرون می‌رفتند که در آغاز حادثه هنوز روی نقشه روستا قرار داشتند.

در پاریکوتین، مشاهده از شکافی شروع شد که در زمین یک دهقان دیده شد. عکس‌های بعدی مخروط و جریان را در ابعاد متفاوت نشان دادند. آنچه در پایان باقی ماند، هم تغییر زمین است و هم مدارکی که اجازه می‌دهند یک نقطه در کشتزار در طول چند سال به آتشفشانی شناخته‌شده تبدیل شود.

منابع

عکس شاخص. جریان گدازه پاریکوتین در ۱۹۴۳ در تصویری آرشیفی. Wolf-Loup-77، CC BY-SA 4.0.

دیدگاه‌تان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

دسترسی سریع

ابزارها

برای بستن، به سمت راست بکشید

PHP Code Snippets Powered By : XYZScripts.com
Verified by MonsterInsights