پرواز املیا ارهارت بر فراز اطلس چگونه به چراگاهی نزدیک دری ختم شد؟
بخشهای این نوشته

در شام ۲۰ می ۱۹۳۲، املیا ارهارت با یک طیاره سرخ لاکهید وگا از هاربر گریس در نیوفاندلند به راه افتاد. برای گذر از اقیانوس اطلس تنها بود. در طیاره همراهی نبود که پرواز را در بخشی از راه به عهده بگیرد یا همزمان به جای خلبان به نقشه و ابزار نگاه کند. تا وقتی دریا زیر بال بود، ارهارت باید خط حرکت، کار موتور و وضع هوا را با هم دنبال میکرد.
او پیش از آن هم از اطلس گذشته بود. در سفر ۱۹۲۸ به عنوان سرنشین همراه پرواز کرده بود. در ۱۹۳۲، خودش خلبانی و تصمیمهای حرکت را به عهده داشت. طیاره وگا برای این سفر آماده شده بود. سوخت برای مدتی طولانی باید در طیاره جا میگرفت و خلبان باید بتواند ساعتها در جای خود بماند. فاصله از خشکی به این معنی بود که دیدن محل فرود تا پایان بخش بزرگی از سفر ممکن نبود.
خشکی در سمت دیگر اقیانوس
در طول راه، ارهارت با دشواریهای جوی و فنی روبهرو شد. نزدیک پایان، به جای ادامه تا مقصدی دورتر، در نزدیکی دری در ایرلند شمالی پایین آمد. محل فرود چراگاه بود. پس از بیش از چهارده ساعت پرواز، طیاره در زمینی ایستاد که برای پذیرش پروازی میان دو قاره ساخته نشده بود. تاریخ فرود ۲۱ می بود. به این ترتیب، ارهارت نخستین زن شد که به تنهایی با طیاره از اقیانوس اطلس گذشت.

خبر فرود از محل بیرون رفت و مردم از مسیری باخبر شدند که بیشتر آن از چشم ناظران زمینی پنهان بود. بعدها لاکهید وگا در مجموعه موزیم ملی هوا و فضای امریکا جا گرفت. بدنه سرخ در موزیم دیده میشود و بازدیدکننده میتواند فاصله کوتاه میان موتور و جای خلبان را ببیند. تجربه قرار گرفتن در آن صندلی برای بیش از چهارده ساعت، بخشی از سفر است که از روی اندازه بدنه بهتر درک میشود.
در آغاز، ارهارت از باند در نیوفاندلند برخاست. در پایان، جایی را برای توقف پیدا کرد که از هوا به آن رسیده بود. در فاصله میان این دو نقطه، بخش اعظم کار به تصمیمهای کسی وابسته بود که طیاره را تنها میراند. چراگاه نزدیک دری از همین رو بخشی از تاریخ پرواز شد. سفر زمانی کامل شد که طیاره روی خاک ایستاد.
منابع
عکس شاخص. املیا ارهارت پس از فرود در ناحیه دری در ۱۹۳۲. National Library of Ireland on The Commons، بدون محدودیت نشر شناختهشده.


