ورزشگاهی که چند روز پس از آغاز نخستین جام جهانی آماده بازی شد
بخشهای این نوشته

در جولای ۱۹۳۰، تیمهای فوتبال برای نخستین جام جهانی به مونتهویدیو رسیده بودند. ورزشگاه اصلی هنوز برای میزبانی نخستین بازی رقابتها آماده نبود. ساخت جایگاهها و آماده کردن زمین در برنامهای فشرده پیش رفته بود و بارندگی به تاخیر کار افزود. بازیهای ابتدایی در میدانهای دیگری در شهر انجام شدند. کارگران در همان روزها روی ورزشگاهی کار میکردند که قرار بود مهمترین بخش مسابقات را در خود جا بدهد.
اروگوای در ۱۹۳۰ صدسالگی نخستین قانون اساسی خود را گرامی میداشت. نام سنتناریو به همین سالگرد اشاره داشت. پروژه ورزشگاه در پارک باتیه برای پاسخ به نیاز مسابقات و فراهم کردن جایی برای شمار زیاد تماشاگران شکل گرفت. اندازه زمین فوتبال را نمیشد به خاطر کمبود زمان کوچک کرد. آنچه باید سریعتر آماده میشد، راه رسیدن مردم به جایگاهها، سکوها و بخشهای پیرامون زمین بود.
بازی نخست در ورزشگاه تازه
در ۱۸ جولای، ورزشگاه سنتناریو گشایش یافت. تیم اروگوای در آن روز با پیرو بازی کرد و با یک گل پیروز شد. آغاز استفاده از ورزشگاه پنج روز پس از شروع مسابقات بود. تماشاگرانی که بازیهای نخست را در میدانهای دیگر دنبال کرده بودند اکنون میتوانستند به محوطه تازه بروند. در امتداد سکوها، نشستن و دیدن زمین از زاویههایی ممکن بود که در ورزشگاه کوچکتر جا نمیشد.

فینال در ۳۰ جولای در همان ورزشگاه میان اروگوای و آرژانتین برگزار شد. اروگوای چهار بر دو پیروز شد و نخستین قهرمان جام جهانی شد. کسانی که به ورزشگاه آمدند با بنایی روبهرو بودند که چند روز پیش از آن برای مسابقات باز شده بود. بنا باید در زمانی اندک از محل کار ساختمانی به فضایی برای اداره جمعیت، ورود تیمها و برگزاری مسابقه تبدیل میشد.
در تاریخ نخستین جام جهانی، نتیجه فینال معمولا پیش از تاریخ گشایش ورزشگاه به یاد میآید. قرار دادن این دو تاریخ کنار هم بخش دیگری از روایت را نشان میدهد. مسابقات آغاز شده بودند، اما هنوز زمین اصلی باید به برنامه میرسید. پس از گشایش، ورزشگاه در کمتر از دو هفته از نخستین بازی خود تا میزبانی فینال پیش رفت. نام سنتناریو از سالگرد قانون اساسی آمد و خاطره ورزشی آن در همان ماه در مونتهویدیو شکل گرفت.
منابع
عکس شاخص. ورزشگاه سنتناریو در مونتهویدیو در ۱۹۳۰، سال نخستین جام جهانی. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


