چرا برادران بیرو برای ساخت قلم خود هم به گوی نیاز داشتند و هم به مرکب؟

بخشهای این نوشته
در دهه ۱۹۳۰، لاسلو بیرو در مجارستان روی قلمی کار میکرد که هنگام نوشتن از یک گوی کوچک استفاده کند. نویسنده در قلمهای رایج با مرکبی کار میکرد که میتوانست روی کاغذ پخش شود. مرکب غلیظتر نیز به آسانی از نوک بعضی قلمها نمیگذشت. پرسش بیرو این بود که چگونه میتوان مقدار کمی مرکب را مستقیم به جایی رساند که نوک قلم با کاغذ برخورد میکند.
در طرح قلم ساچمهای، گوی کوچکی در جای خود میچرخد. بخشی از سطح گوی با مرکب داخل قلم تماس دارد و بخشی دیگر بر روی کاغذ میغلتد. حرکت گوی لایهای از مرکب را از داخل به بیرون میآورد. برای اینکه نوشته به صورت خط پیوسته بماند، گوی باید آزادانه بچرخد و مرکب هم باید درست جریان پیدا کند. اگر یکی از دو بخش درست کار نکند، قلم میتواند گیر کند یا مرکب بیش از اندازه بیرون بدهد.
ساخت قلم در آرژانتین
لاسلو در کار توسعه قلم با برادرش گیورگی که دانش کیمیا داشت همکاری کرد. شکل نوک به تنهایی کافی نبود. انتخاب مرکب و تنظیم مسیر رسیدن آن به گوی بخش دیگری از کار بود. از کار روی اختراع در اروپا درخواستهای ثبت به جا ماندهاند. هنگامی که برادران به آرژانتین رفتند، کار خود را در آنجا دنبال کردند و قلم در دهه ۱۹۴۰ با نام بیروم به بازار رسید.

بیرو نخستین فردی نبود که برای استفاده از گوی در قلم طرح ارائه کرده باشد. در سده نوزدهم، جان لاود در امریکا قلمی با نوک غلتان ثبت کرده بود که برای نوشتن روی سطوح خشن در نظر گرفته شده بود. مساله برادران بیرو تولید قلمی برای نوشتن معمولی روی کاغذ بود. قلم باید دستخط خوانا میداد و از تماس نوک با سطح کاغذ مرکب را به اندازه کافی منتقل میکرد.
با عرضه تولیدات شرکتهای دیگر، قلمهای ساچمهای طرحها و قیمتهای گوناگون پیدا کردند. بخشی از کار بیرو در هر خط دیده میشود. گوی در اندازهای کوچک میچرخد و پشت نوک، مرکبی قرار دارد که باید به اندازه همان حرکت پیش برود. در پایان یک سطر، کاربر تنها خط را میبیند. برای ساخت قلم، همان خط نتیجه سازگار کردن شکل یک قطعه فلزی و ویژگیهای یک ماده روان بود.
منابع
عکس شاخص. آگهی تاریخی قلم ساچمهای بیروم در آرژانتین. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


