حمامهای سوترو چگونه آب اقیانوس را به هفت حوض رساندند؟
بخشهای این نوشته

در ۱۸۹۶، مجموعه حمامهای سوترو در ساحل سانفرانسیسکو به روی مردم باز شد. کسی که از راه خشکی میآمد، به ساختمانی میرسید که سقف و دیوارهای شیشهدارش رو به ساحل بودند. درون آن، هفت حوض در اندازهها و شرایط گوناگون قرار داشتند. بیشتر حوضها با آب شور پر میشدند. دما و اندازه آنها برای استفادههای گوناگون فرق داشت. اقیانوس چندان دور نبود و مهندسان طرح راهی یافته بودند که آب همان ساحل را به مجموعه بیاورند.
آدولف سوترو، بازرگان و از شهرداران سانفرانسیسکو، در ساخت مجموعه سرمایه گذاشت. ساختمان در کنار دماغهای سنگی بنا شد. صخره و ساحل برای آوردن آب، هم امکان ایجاد میکردند و هم محدودیت. در زمان مد، آب میتوانست از راه مجراها وارد محل نگهداری شود. هنگامی که سطح آب پایینتر بود، پمپها در رساندن آب سهم داشتند. گروه بهرهبردار باید حوضها را در وضعیت قابل استفاده نگه میداشت و ورود آب را با شرایط دریا سازگار میکرد.
روزی در ساختمان شیشهدار
حمامها برای مردم عادی باز بودند. بازدید از آنجا به شنا محدود نمیشد. فضای تماشا برای کسانی وجود داشت که میخواستند کنار حوضها بایستند یا برنامهها را ببینند. مجموعه بخشهایی برای تفریح و نمایش اشیا نیز داشت. در عکسهای قدیمی، اندازه فضای سرپوشیده و فاصله میان سکوها و حوضها پیدا است. آب دریا پس از رسانده شدن به داخل بنا میتوانست برای شنا در شرایطی متفاوت از ساحل باز استفاده شود.

کار مجموعه در دهههای بعد دشوار شد. اداره ساختمانی بزرگ و نگهداری حوضها هزینه داشت. بخشی از بنا برای سرگرمیهای دیگر به کار رفت و در دورهای در آن میدان پاتیناژ ساخته شد. سرانجام ساختمان در فرایند برچیدن بود که در ۱۹۶۶ آتش گرفت. بیشتر بنای سرپوشیده از میان رفت و بخشهایی از دیوار و سازه نزدیک آب باقی ماند.
امروز از بالا میتوان حدود بعضی حوضها و محل قرار گرفتن مجموعه در میان صخرهها را تشخیص داد. جای دیوارها نسبت به دریا نشان میدهد که آب راه کوتاهی تا ساختمان داشت، اما عبورش باید اداره میشد. عکسهای دوره بهرهبرداری، مرحله دیگری از همان مسیر را ثبت کردهاند. در آنها آبی دیده میشود که از ساحل آمده و در حوضهای یک ساختمان عمومی جا گرفته است.
منابع
عکس شاخص. فضای سرپوشیده و حوضهای حمام سوترو، حدود ۱۸۹۶. عکاس ناشناس، مالکیت عمومی.


