کیم جونگهو چگونه نقشه کره را به ۲۲ دفتر تاشو تبدیل کرد؟

بخشهای این نوشته
برای دیدن تمام نقشه کیم جونگهو، باز کردن یک دفتر کافی نبود. نقشه در ۲۲ بخش آماده شده بود. هر بخش را میشد جدا باز کرد و پس از دیدن دوباره تا زد. وقتی همه بخشها در جای خود کنار هم قرار میگرفتند، سطحی چندمتری از شبهجزیره کره پیدا میشد. کسی که تنها بخشی از مسیر را لازم داشت، میتوانست دفتر همان ناحیه را بردارد. کسی که میخواست رابطه میان ناحیهها را ببیند، باید چند دفتر را کنار هم باز میکرد.
کیم جونگهو در ۱۸۶۱ این اثر را با چاپ از روی لوحهای چوبی آماده کرد. در تقسیم نخست، شبهجزیره از شمال تا جنوب به بخشهایی جدا شد. در هر دفتر، جای کوه و آب و راه در نسبت با ناحیههای اطراف ثبت میشد. اسم اثر، «دایدونگنیوجیدو»، در عنوان انگلیسی موزیم ملی کره به «نقشه سرزمین شرق بزرگ» برگردانده شده است. شکل تاشو بخشی از شیوه استفاده نقشه بود.
نقطههایی که فاصله را نشان میدادند
در امتداد برخی راهها، نقطههایی در فاصلههای تقریباً چهار کیلومتری ثبت شده بودند. کسی که راه را با چشم دنبال میکرد، از روی آنها تصوری از فاصله میان دو جا به دست میآورد. علامتهای جداگانهای هم برای مرکزهای اداری و مکانهای دیگر وجود داشتند. پهنههای بلند کوهستانی و مسیر آب در میان نشانها گم نمیشدند. آنها بخشی از ساختار نقشه بودند و از یک صفحه به صفحه کنار آن ادامه پیدا میکردند.

موزیم ملی کره از حدود هفتاد لوح حکشده یاد میکند که روی هر دو طرفشان کار شده بود. این مقدار چوب باید به شکلی حک میشد که پس از چاپ، محل درست خطوط و نوشتهها در کاغذ پیدا باشد. داشتن لوح چاپ امکان تهیه بیش از یک نسخه را فراهم میکرد. پیش از چاپ نسخه دوم در ۱۸۶۴، بر بخشهایی از لوحها اصلاح انجام شد.
اگر هر دفتر جدا باز شود، کوه، راه و آبادی در مقیاس همان منطقه دیده میشوند. اگر دفترها کنار هم قرار بگیرند، راهی که از لبه یک برگ بیرون میرود در برگ بعدی ادامه پیدا میکند. نقشهنگار دو نیاز را در یک طرح جا داده بود. ورق کوچک باید برای خواندن جزئیات کافی میبود و مجموعه ورقها باید شکل یک سرزمین را حفظ میکرد.
منابع
عکس شاخص. نمای نقشه بزرگ کره از کیم جونگهو، چاپ نخست در ۱۸۶۱. کیم جونگهو، مالکیت عمومی.


