از پشت آب تا روشنایی، نجات دوازده بازیکن و مربی‌شان از غار تایلند

ادول سام‌اون در غار صداهایی شنید. او و دیگر بازیکنان تیم فوتبال «گرازهای وحشی» در تاریکی روی بخشی از سنگ که هنوز بالاتر از آب بود مانده بودند. از یکدیگر خواستند ساکت شوند تا صدا را بهتر بشنوند. ادول بعدها در نشست خبری گفت یکی از پسرها به طرف صدا رفت و بعد سر یک نفر را دید که از آب بیرون آمد. ادول به انگلیسی سلام کرد. دو غواص بریتانیایی که از راه آب آمده بودند، ریک استنتون و جان وولنتن بودند. روز ۲ جولای ۲۰۱۸ بود و نه روز از ورود تیم به غار تام لوانگ می‌گذشت.^{۱، ۲، ۷}

غواصان از شمار کسانی پرسیدند که روی سنگ بودند. همه آن‌جا بودند، دوازده بازیکن و مربی‌شان. خبر پیدا شدن آنان همان شب به بیرون غار رسید. خانواده‌ها از آغاز جست‌وجو در دهانه منتظر بودند. شنیدن این‌که هر سیزده نفر زنده‌اند به یک پرسش پاسخ می‌داد. مسیر پیش رو هنوز پر از آب بود و غواصانی که به آن نقطه رسیده بودند، باید دوباره از همان راه بیرون می‌آمدند تا تیم امداد درباره انتقال گروه تصمیم بگیرد.^{۱، ۲، ۵، ۷}

قرار بود پیش از شام به خانه برگردند

روز ۲۳ جون، بازیکنان که ۱۱ تا ۱۶ ساله بودند با مربی ۲۵ ساله خود وارد غار تام لوانگ در ولایت چیانگ رای، در شمال تایلند، شدند. اکاپول پس از نجات گفت پیش از آن هم به محل رفته بودند، هرچند همه بازیکنان در دیدار قبلی همراهش نبودند. این بار قصد داشتند کمی پیش بروند، مسیر را ببینند و در حدود یک ساعت برگردند. یکی از پسرها به مربی گفته بود که باید برای جشن تولد به خانه برسد. قرار بود پس از بیرون آمدن، با بایسکل به خانه بروند.^{۱، ۵}

وقتی خواستند برگردند، آب بالا آمده و بخشی از راه را گرفته بود. اکاپول در نشست خبری گفت یکی از بازیکنان که خوب آب‌بازی می‌کرد، عمق آب را بررسی می‌کرد تا ببینند راه قابل عبور است یا نه. آنان نتوانستند به دهانه برسند و به نقطه‌ای بالاتر در داخل غار رفتند. غذای سفر همراه نداشتند. در روزهای بعد، از آبی که از دیواره‌ها می‌چکید نوشیدند. به گفته مربی، گاهی نوبتی با سنگ در دیواره کار می‌کردند تا شاید بتوانند راهی پیدا کنند. نه صدای خانواده‌ها از بیرون به آن‌جا می‌رسید و نه کسی در بیرون می‌دانست آنان دقیقا در کدام بخش غارند.^{۱، ۲، ۷}

جست‌وجو در دو سوی کوه

نیروی دریایی و اردوی تایلند جست‌وجو را آغاز کردند. بارندگی راه رسیدن به بخش‌های داخلی را سخت کرده بود. در بعضی قسمت‌ها آب بالا می‌آمد و دید در مسیر کم بود. گروه‌های زمینی هم اطراف کوه را برای یافتن شکاف یا راه دیگری بررسی کردند. دولت تایلند از گروه‌های کشورهای دیگر کمک خواست. غواصان بریتانیایی، تیم پولیس فدرال استرالیا و تیم‌های امداد از چند کشور به محل رسیدند. در همان وقت، خانواده‌ها و داوطلبانی که برای کمک آمده بودند، در بیرون غار منتظر خبر از گروه‌های جست‌وجو بودند.^{۲، ۵، ۷، ۸}

در ۲ جولای، استنتون و وولنتن از محلی که به «ساحل پاتایا» معروف بود گذشتند و پسرها را روی برآمدگی خشک در بخش دورتر یافتند. غواصان ابتدا باید خبر می‌دادند که همه پیدا شده‌اند. سپس اعضای گروه امداد تایلند توانستند خوراک و وسایل لازم را به آن نقطه برسانند. چند عضو نیروی دریایی تایلند با تیم ماندند تا وقتی که زمان خروج برسد. دوازده بازیکن هنوز چند کیلومتر از دهانه فاصله داشتند و آب میان آنان و خانواده‌هایشان همچنان در مسیر بود.^{۱، ۲، ۴، ۷}

در بیرون، برنامه امداد به چند زبان پیش می‌رفت. چارلی هاجز، عضو گروه امریکایی، بعدها گفت تیمش از یک همکار تایلندی‌زبان برای گفت‌وگو با امدادگران محل کمک گرفت. مترجمان در تماس میان گروه‌ها و در دیدار با خانواده‌ها هم نقش داشتند. در بخش‌های مختلف غار، برخی نیروها وسایل، خوراک و مخزن‌های هوا را جابه‌جا می‌کردند. غواصانی که تا محل کودکان می‌رفتند، برای عبور از مسیر به همین گروه‌های پشتیبانی وابسته بودند. پیدا شدن بچه‌ها کار گروه‌های جست‌وجو را به کاری دیگر بدل کرده بود، رساندن پیوسته وسایل به کسانی که باید از همان مسیر برمی‌گشتند.^{۵، ۷، ۸}

غواصان تایلندی نامه‌ها را هم میان داخل و بیرون غار می‌بردند. نیروی دریایی در ۷ جولای تصویر چند دست‌نوشته را منتشر کرد. پسرها به خانواده‌ها خبر داده بودند که زنده‌اند و بعضی از غذاهایی نوشته بودند که پس از برگشت می‌خواستند بخورند. مربی در نامه خودش از والدین عذر خواست و گفت از بچه‌ها مراقبت می‌کند. والدین هم پاسخی فرستادند و از او خواستند خودش را مقصر نداند. در آن چند روز، خبر پیدا شدن گروه به همه رسیده بود و این برگه‌ها به خانواده‌ها اجازه داد به خود بازیکنان و مربی جواب بدهند.^{۱۱، ۱۲}

چرا برای پایین رفتن آب صبر نکردند؟

با کمک پمپ‌ها بخشی از آب بیرون کشیده شد. شورای امداد غار بریتانیا در گزارش ۸ جولای گفت پیش‌بینی باران تازه می‌توانست پیشرفت چند روز کار را برگرداند. بیرون آوردن افراد از راه حفاری از سطح هم بررسی شد. در آن زمان مسیر دقیق و قابل حفاری تا جایی که پسرها بودند، معلوم نبود و رساندن دستگاه‌ها از پوشش گیاهی کوه دشوار بود. ماندن تا پایان فصل باران هم به دلیل وضعیت هوای محل و احتمال بالا آمدن دوباره آب پرخطر بود. تیم امداد به این نتیجه رسید که انتقال با غواصان از مسیر موجود، با وجود خطرهایش، امکان عملی بیشتری دارد.^{۳، ۵، ۶}

آبی که از غار بیرون می‌کشیدند، به زمین‌های پایین کوه هم رسید. مائه بوا چایچئون، برنج‌کار منطقه، چند روز برای امدادگران نزدیک دهانه غذا پخت. وقتی به خانه برگشت، دید مزرعه‌ای که تازه در آن کشت کرده بود، زیر آب رفته است. او به خبرنگار ای‌بی‌سی استرالیا گفت می‌خواهد دوباره به محل کمک برگردد. به گزارش همان خبرنگار، پس از آن که کشاورزان از آب‌گرفتگی باخبر شدند، مقام‌ها پمپ دیگری در پایین‌دست گذاشتند تا بخشی از آب را از کشتزارها دور کنند.^۱۳

پیش از آغاز بیرون آوردن پسرها، سامان کونان، غواص پیشین نیروی دریایی تایلند که به عنوان داوطلب به عملیات پیوسته بود، جان باخت. او در ماموریتی برای رساندن مخزن‌های هوا به مسیر داخل غار شرکت داشت. خبر مرگش در ۶ جولای اعلام شد. خطرهایی که گروه امداد درباره آن گفت‌وگو می‌کرد، حالا به مرگ یکی از اعضایش انجامیده بود. با این حال، بیرون کشیدن هر سیزده نفر هنوز پیش روی گروه بود. برخی غواصان برای جابه‌جایی تجهیزات به غار می‌رفتند و تیم صحی باید خود بازیکنان را برای عبور آماده می‌کرد.^{۵، ۷، ۹}

ریچارد هریس، داکتر بیهوشی و غواص غار، و کریگ چالن به درخواست تایلند به تیم پیوستند. در گزارش وزارت خارجه استرالیا، نقش آنان مشورت با نیروهای تایلندی و آماده کردن کودکان پیش از انتقال توصیف شده است. تیم طبی برای عبور از بخش‌هایی که کاملا زیر آب بود، از بیهوشی تحت نظارت استفاده کرد. غواصان باید هر نفر را در مسیرهای آب‌گرفته همراهی می‌کردند و در مسیر طولانی، گروه‌های دیگر به انتقال کمک می‌کردند. تصمیم مربوط به انتقال پس از بررسی گزینه‌هایی گرفته شد که هر کدام در همان شرایط محدودیت جدی داشتند.^{۳، ۴، ۵، ۶، ۸}

چهار نفر در روز نخست

عملیات بیرون آوردن بازیکنان در ۸ جولای آغاز شد. مقام‌های تایلندی از کسانی که در عملیات مسوولیتی نداشتند خواستند دهانه غار را ترک کنند تا تیم‌ها بتوانند رفت‌وآمد کنند. در پایان همان روز، چهار پسر به بیرون رسیده بودند. روز بعد چهار نفر دیگر منتقل شدند. با هر بار بیرون آمدن، نیروهای پشتیبان در بخش‌های کم‌عمق‌تر غار و سپس تیم‌های صحی در نزدیکی دهانه، مسوولیت انتقال را می‌گرفتند. پسران برای معاینه به شفاخانه برده شدند. پنج نفر دیگر، از جمله مربی، تا صبح روز سوم در داخل غار ماندند.^{۳، ۴، ۵، ۷}

روز ۱۰ جولای، چهار بازیکن آخر و اکاپول را بیرون آوردند. اعضای نیروی دریایی تایلند که از مدت کوتاهی پس از پیدا شدن کودکان در کنارشان مانده بودند، پس از رفتن آنان مسیر برگشت را در پیش گرفتند. شام، مقام‌های تایلندی خبر دادند که همه اعضای تیم فوتبال، مربی و غواصان از غار بیرون آمده‌اند. در گزارش همان روز شورای امداد غار بریتانیا، از گروه‌های غارنوردی، غواصان پشتیبان، کارمندان غیرنظامی و کسانی یاد شده که با فراهم کردن تجهیزات و کمک در محل، امکان ادامه عملیات را فراهم کرده بودند.^{۴، ۵}

وقتی پسرها دوباره درباره فوتبال حرف زدند

بازیکنان و مربی پس از مراقبت در شفاخانه در ۱۸ جولای در یک نشست خبری حاضر شدند. آنان از دیدن دو غواص، تشنگی و انتظار در تاریکی حرف زدند. اکاپول گفت هنگامی که درباره ترتیب بیرون رفتن حرف می‌زدند، بچه‌ها هنوز فکر می‌کردند پس از خروج، با بایسکل تا خانه خواهند رفت. به همین دلیل در ذهنشان کسی که دورتر زندگی می‌کرد می‌توانست زودتر بیرون برود و به مردم خبر بدهد. انتقال واقعی آنان به شفاخانه انجامید و چند روز دیگر گذشت تا توانستند در بیرون درباره روز ورود و یافتن راه بازگشت صحبت کنند.^{۱، ۴}

در محل نشست، زمین کوچکی برای فوتبال ساخته بودند. بازیکنان پیش از شروع گفت‌وگو با خبرنگاران توپ زدند. سپس یکی‌یکی برخاستند، خود را معرفی کردند و گفتند در کدام جای میدان بازی می‌کنند. از همان گروهی که هنگام پیدا شدن در تاریکی از آنان پرسیده بودند چند نفرند، حالا هر بازیکن می‌توانست نام و نقشش را بگوید. یکی از خویشاوندان که نشست را تماشا می‌کرد، در عکس‌های همان روز اشک‌هایش را پاک می‌کرد. در آن روز تازه اجازه یافته بودند از شفاخانه بیرون بیایند.^۱

در نشست، نام سامان کونان هم برده شد. در دسمبر سال بعد، نیروی دریایی تایلند اعلام کرد که بایروت پاکبارا، یکی دیگر از امدادگران، بر اثر عفونتی که بنا بر گزارش آن نیرو در جریان عملیات گرفته بود، درگذشته است. در خاطرات ریچارد هریس و کریگ چالن، نجات حاصل کار گروه‌هایی بود که همدیگر را از پیش نمی‌شناختند و باید در چند روز شیوه همکاری پیدا می‌کردند. برای ادول، یکی از نخستین لحظه‌های آن همکاری وقتی بود که در تاریکی صدایی شنید و کسی از آن سوی آب به سلامش جواب داد.^{۱، ۵، ۶، ۱۰}

منابع و اعتبار عکس‌ها

1. گزارش نشست خبری بازیکنان و مربی پس از بیرون آمدن از شفاخانه، ای‌بی‌سی استرالیا.
2. گزارش شورای امداد غار بریتانیا از پیدا شدن گروه، ۲ جولای ۲۰۱۸.
3. گزارش شورای امداد غار بریتانیا از گزینه‌های عملیات، ۸ جولای ۲۰۱۸.
4. گزارش شورای امداد غار بریتانیا از پایان سه روز انتقال، ۱۰ جولای ۲۰۱۸.
5. وزارت امور خارجه استرالیا، نقش تیم‌های امداد و بیانیه هریس و چالن.
6. گزیده خاطرات ریچارد هریس و کریگ چالن از عملیات تام لوانگ.
7. گزارش رویترز با روایت اعضای نیروی دریایی تایلند و تیم جست‌وجو.
8. گفته‌های اعضای گروه امداد امریکا درباره هماهنگی و ترجمه در محل.
9. بیانیه شورای امداد غار بریتانیا درباره مرگ سامان کونان، ۶ جولای ۲۰۱۸.
10. گزارش اسوشیتدپرس به نقل از نیروی دریایی تایلند درباره مرگ بایروت پاکبارا.
11. نامه‌های بازیکنان و مربی به خانواده‌ها، با تصویر نامه‌های منتشرشده نیروی دریایی تایلند.
12. پاسخ والدین به مربی و نامه‌های خانواده‌ها، نشریه نیشن تایلند.
13. گزارش و گفت‌وگو با داوطلب برنج‌کار در محل عملیات، ای‌بی‌سی استرالیا.
14. غواصان امداد در حال آماده کردن وسایل، چیانگ رای، ۲ جولای ۲۰۱۸. عکس جسیکا تیت، نیروی هوایی امریکا، ویکی‌مدیا کامنز، مالکیت عمومی در امریکا.